23  04  2019

Սանասարյանը Փաշինյանի ընկերն է, դրա՞ համար չէ կալանքի տակ

Սանասարյանը Փաշինյանի ընկերն է, դրա՞ համար չէ կալանքի տակ

Հեմոդիալիզի սարքերի ձեռք բերման գործին ՊՎԾ պետի տեղակալի միջամտության վերաբերյալ քննվող քրեական գործը մի նոր աղմկոտ զարգացում ունեցավ: Պետական վերահսկողական ծառայության ղեկավար Դավիթ Սանասարյանին մեղադրանք առաջադրվեց: Եթե նկատի ունենանք, որ Դավիթ Սանասարյանը համարվում է Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորած «հեղափոխության» կենդանի սիմվոլներից մեկը, անկախ այն բանից, թե հետո դատարանն ինչ վճիռ կկայացնի, եթե բանը դատավարության հասնի, կատարվածը խայտառակություն է: Արդար-անկաշառների դրոշ պարզած հեղափոխական իշխանության առաջին խոշոր տապալում են սա որակում շատերը: Բայց անգամ դա չէ խնդիրը։

Այս ամենի մեջ աչք ծակող մի դրվագ էլ կա: Դավիթ Սանասարյանն անվանապես մնում է իր պաշտոնում, չնայած պաշտոնավարումը ժամանակավորապես կասեցված է: Դրանից բացի, Դավիթ Սանասարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է չբացակայելու մասին ստորագրությունը: Կարճ ասած՝ նրան կալանավորելու միջնորդություն քննություն վարող մարմինը չի ներկայացրել: Զարմանալիորեն, հաշվի չի առել որ նա գործող՝ վերահսկիչ մարմնի ղեկավարն է, այնտեղ դեռ աշխատում է իր բերած հավատարիմ թիմը, որոնք ամեն օր վերահսկողական գործառույթներ են իրականացնում պետության բոլոր մարմիններում, ունեն ինֆորմացիա, լծակներ և այլ։

Դավիթ Սանասարյանը գործող իշխանության կառուցվածքում և իշխանության եկած ուժի կամ ուժերի համակիրների շրջանում կորած մարդ չէ ու լուրջ ազդեցություն ունի: Դրա մասին են վկայում ֆեյսբուքյան ակտիվ գրառումներն ու դրսևորումները՝ ի պաշտպանություն Դավիթ Սանասարյանի, նրա իսկ գրառումների տակ արվող մեկնաբանությունները, «սորոսական գվարդիայի» այլ ներկայացուցիչների ակտիվ հակազդեցությունը մեղադրանք առաջադրելուն և բուն մեղադրանքը կասկածի տակ դնելու մասին նրանց հայտարարությունները, ԱԱԾ ղեկավարին պաշտոնանկ անելու մասին պահանջներ ու խոսակցություններ շրջանառելը:

Այդ ամենը ի՞նչ է, եթե ոչ՝ քրեական գործով իրականացվող քննության վրա ազդելու, հնարավոր վկաների վրա ճնշում գործադրելու (հոգեբանական ճնշումն էլ է ճնշում), փորձ: Ըստ դատախազության տրամաբանության, այս դեպքում շատ ավելի մեծ է հավանականությունը, որ դրանք կարող են վերաճել իրականացվող քննությունը ռեալ խոչընդոտելու փորձերի:

Բայց Դավիթ Սանասարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանքը կիրառելու միջնորդություն չի ներկայացվել: Եթե նա կալանավորվեր, բոլոր թվարկված դրսևորումները, բնականաբար, էլի լինելու էին: Բայց Դավիթ Սանասարյանին չկալանավորելու դեպքում շատ ավելի մեծ է հավանականությունը, որ նա ինքը զրկված կլիներ ինտերնետից օգտվելու հնարավորությունից, նշանակում է նաև՝ ինտերնետի միջոցով, թեկուզ՝ «Ֆեյսբուքում» արվող գրառումներով նշված դրսևորումները խրախուսելու, դրանց ինչ-ինչ ուղղվածություն հաղորդելու օպերատիվ հնարավորությունից:

Համեմատությունն իր ոտքով է գալիս:

ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը դեկտեմբերի 7-ից կալանքի տակ է: ՀՔԾ-ի ու դատախազության միակ հիմնավորումը այն ենթադրությունն ու իրենց ասածով՝ հավանականությունն է, որ եթե Ռոբերտ Քոչարյանը ազատության մեջ լինի, կարող է խոչընդոտել «Մարտի 1-ի» նոր գործով քննությանը, ազդել վկաների վրա կամ դրա նման մի բան:

Իրականության մեջ երկրորդ նախագահը, առաջին կալանքից հետո մի քանի ամիս եղել է ազատության մեջ, բայց ոչ մի փաստ կամ վկայություն չկա, որ նա այդ ընթացքում փորձել է խոչընդոտել քննությանը կամ այդ գործում ներգրավված որևէ մեկի վրա ազդել: Դրանից բացի, այդ մակարդակի գործիչը, որ 10 տարի եղել է պետության ղեկավարը, եթե խոչընդոտելու ցանկություն կամ մտադրություն ունենար, անազատության պայմաններում էլ կարող էր ինչ-ինչ քայլեր անել: Բայց չի արել։

Ստացվում է, որ Դավիթ Սանասարյանին ներկայացված չափազանց լուրջ մեղադրանքի պարագայում նրա նկատմամբ շատ ավելի մեղմ խափանման միջոց է կիրառվում: Ինչո՞ւ: Հիմնական տրամաբանական ենթադրությունը այն է, որ նա՝ Դավիթ Սանասարյանը, Նիկոլ Փաշինյանի ընկերն է, հեղափոխության ակտիվ մասնակից, իշխանության սորոսական թևից է, կարճ ասած՝ յուրային է:

Խնդիրը նա չէ, թե ինչու՞ Սանասարյանը կալանքի տակ չէ, խնդիրը նրանում է, որ եթե կարելի էր չկալանավորել, նշանակում է՝ կարելի էր չկալանավորել նաև Ռոբերտ Քոչարյանին։ Ավելին՝ Քոչարյանը անկախության, պատերազմի ժամանակ և առհասարակ երկրի նկատմամբ մեծ ավանդ ունեցող գործիչ է, իսկ Սանասարյանն ընդամենը Փաշինյանի թիմակից՝ առանց վաստակի։ Հետևաբար, գոնե հաշվի առնելով այդ ամենը, կարելի էր և պետք էր խափանման միջոց ընտրելուց երկրի անվան հետ այդտեսակ խաղ չխաղալ, ինչպես Սանասարյանի պարագայում՝ «հեղափոխության» անվան հետ։ Իսկ իրականում հետհեղափոխական իրավական ուղով գնալու և առհասարակ արդարության մասին փուչիկը, ինչպես և ժամանակին բարձրաձայնվում էր, այսօր արդեն հետևողական փաստերով է պայթում։

 

Հարություն Մինասյան  

 



* Հարգելի ընթերցող, մեր տեքստերում վրիպակ գտնելու դեպքում, խնդրում ենք սեղմել «Ctrl+Enter» կոճակները, և բացվող պատուհանում նշել այդ մասին. այնուհետև հաստատել` սեղմելով «Ուղարկել» կոճակը

Դիտել նաև
Orphus համակարգ