Քաղաքագետ Հակոբ Բադալյանը գրում է․ «Ղարաբաղյան շարժումը շարունակելու բոլոր փորձերը կասեցվելու են, այսօր դարձյալ հայտարարել է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը՝ լրագրողների հետ ճեպազրույցում:
Այս հարցում Նիկոլ Փաշինյանի դիրքորոշումը հստակ է եւ հայտնի է վաղուց: Այստեղ արդեն չկա եւ թերեւս չի էլ կարող լինել որեւէ նոր բան: Ես ուզում եմ հասկանալ, թե որեւէ ի՞նչ նոր եւ էական, որեւէ օգտակար բան է առաջանում, երբ անընդհատ պտտվում է այս թեման, որեւէ հարցուպատասխանի միջոցով:
Էմոցիոնալ մոտիվները իհարկե հասկանալի են, բայց ինձ հետաքրքիր է հարցի ռացիոնալ կողմը: Հատկապես, որ էմոցիոնալ կողմով որեւէ մեկի մտքով թող չանցնի, թե հաղթահարելու է Նիկոլ Փաշինյանի դիրքորոշումները եւ առհասարակ հաղթելու է նրան:
Իրավիճակ փոխել հնարավոր է միայն ռացիոնալ ու սառը հաշվարկված աշխատանքով: Իսկ դրա մեջ ես որեւէ կերպ չեմ կարողանում տեսնել այն հարցուպատասխանի պարբերական շրջանառության տեղը, որ ծավալվում է Նիկոլ Փաշինյանի հետ եւ որն էլ ավանդաբար հայտարարում է, որ արցախյան թեման փակ է, եւ վերջ:
Ուզում եմ հասկանալ, որեւէ մեկը հաճու՞յք է ստանում այդ ամենը պարբերաբար լսելուց, թե՞ համարում է, որ ամեն լսելուց հետո Նիկոլ Փաշինյանը կորցնում է մի քանի ձայն: Հարգարժան մարդիկ, պետք է դուրս գալ այդ «թակարդերից»: Արցախը չմոռանալու համար բացարձակապես կարիք չկա ամեն անգամ անպտուղ հարցուպատասխան ծավալել Նիկոլ Փաշինյանի հետ, լսել նրա հերթական արձանագրումը, ու հետո՝ «տեղը դնել նրան»:
Այդպես հնարավոր է պտտվել նույն տեղում հազար տարի: Եթե դա է նպատակը, ապա՝ կանաչ ճանապարհ: Եթե նպատակը Հայաստանում հանրային մտածողություն, տրամադրություն, հանրային պահանջարկ փոխելն է, իրավիճակ փոխելն է, պետական որակ եւ հետեւաբար նաեւ քաղաքականություն փոխելն է, պետք է դուրս գալ այդօրինակ «սիզիփոսյան պտույտներից», դուրս գալ էմոցիոնալ թակարդներից եւ շատ կոնկրետ աշխատել իրողությունների դաշտում: Այդ աշխատանքի ծավալը մեծ է, շատ շատ մեծ, հետեւաբար դրա շուրջ ռեսուրսի, ժամանակի, էներգիայի ու մտքի կենտրոնացման գործակիցը պետք է լինի շատ շատ բարձր»:
