Քաղաքագետ Արար Պողոսյանը գրում է.
«Թուրքիայի պետական TRTգործակալույունը գրում է.
«Հարավային Կովկասում հաստատվեց խաղաղություն. Երևանն ու Բաքուն պայմանավորվեցին վերականգնել դիվանագիտական հարաբերությունները և բացել Զանգեզուրի միջանցքը (այսպես կոչված): Բայց ամեն ինչ այդքան հարթ չէ. նախագիծն արդեն անհանգստություն է առաջացրել մի շարք երկրներում , որոնց թվում են Ռուսաստանն ու Իրանը»։
Եթե վերլուծենք թուրքական և ադրբեջանական մեդիայի արձագանքները, ինչպես նաեւ ռուսական և իրանական, ապա այս ամբողջ կատարվելիքի մեխը հենց այն է, որ Հարավային Կովկասն ամբողջությամբ անցնում է թուրքական ազդեցության գոտի։ Կրկնում եմ` թուրքական, ո’չ թե ամերիկյան։ Ադրբեջանը Թուրքիայի կցորդն է Կասպյան ավազանում, Վրաստանում թուրքական կապիտալը գերիշխում է և այն քաղաքական լրջագույն գործոն է, չհաշված թուրքական և ադրբեջանական համայնքները, Հայաստանը հայտնվում է Թուրքիայի և Ադրբեջանի էներգետիկ, ենթակառուցվածքային, տնտեսական, ժողովրդագրական ակցանի մեջ և ուղղակի տեղ չի ունենալու դիվեսիֆիկացնել այդ կախվածությունը, և պատմական չէր, երբ Ալիևը ասում էր, որ ո’չ միայն խաղաղության պայմանագիր են ուզում, այլ փոխկապակցվածություն։
Հայաստանի առևտրաշրջանառությունը կապվում է այս երկուսի հետ, համեմատաբար էժան երկաթուղային փոխադրումները դառնում են գերիշխող տնտեսության մեջ, ինչը Հայաստանին վերածում է տարանցիկ գոտու, առանց տնտեսական լուրջ հետաքրքրության։
Ռուսաստանը և Իրանը մտահոգված են տարածաշրջանում նոր հեգեմոնի ձևավորմամբ, քանի որ ավանդաբար Թուրքիան սահմանափակված է եղել և միշտ պահպանվել է հավասարակշռություն, իսկ այժմ փոխվում է այդ հավասարակշռությունը։ Իրանը սրանով ո’չ միայն ճանապարհի, այլև գեոպոլիտիկ խաղացողի դերն է կորցնում։ Ռուսաստանը, որքան էլ իր տարածքի հաշվին ունի ռազմավարական խորություն, այնուամենայնիվ` կորցնում է իր մերձավոր արտասահմանյան ազդեցությունը ամենակարևոր էներգետիկ, և տարանցիկ գոտիներից մեկում` Հարավային Կովկասում, փոխարենը ստանալով թուրքական գերիշխող ազդեցություն։
ԱՄՆ-ն տարածաշրջանում ունի ո’չ այնքան ռազմավարական, որքան մարտավարական հետաքրքրություն, մյուս կողմից` գործընթացը որքան կարևոր է ԱՄՆ-ի համար Ռուսաստանի և Իրանի դիրքերը թուլացնելու առումով, այնքան էլ այս պահին կոնկրետ ադմինիստրացիայի համար է խնդիր լուծում։ Իսկ ադմինիստրացիայի փոփոխությունը լինելու է փոփոխություն նաև ռեգիոնալ հետաքրքրությունների ու առաջնահերթությունների մեջ, ինչպես եղավ Ուկրաինայի պարագայում։ Ուստի ժամանակավրեպ է խոսել ԱՄՆ երկարաժամկետ ազդեցության հաստատման հավանականության մասին»։
