Ախթալայի և հարակից գյուղերի հոգևոր հովիվ Տեր Հեթում քահանա Թարվերդյանը ներկայացրել է Ծաղկազարդ տոնի խորհուրդն ու ավանդույթները։
«Այսօր Ծաղկազարդն է՝ Տիրոջ Երուսաղեմ մուտքի հիշատակը։ Մի օր, որ լի է ցնծությամբ, բայց նաև՝ խոր խորհրդով ու լուռ նախազգուշացմամբ։ Քրիստոսը մտնում է քաղաք, և ժողովուրդը Նրան դիմավորում է որպես Թագավոր։ Սակայն այդ նույն քաղաքը շուտով պիտի դառնա Նրա դատաստանի և խաչելության վայրը։
Այսպիսով, Ծաղկազարդը միայն ուրախ տոն չէ, այլ՝ մարդու սրտի ողբերգության բացահայտում։
Ո՞վ է մարդը, որ այսօր օրհնում է, իսկ վաղը՝ մերժում։
Քրիստոսը մտնում է Երուսաղեմ ոչ թե զորությամբ, այլ՝ խոնարհությամբ։ Նա չի գալիս ձիերով ու զենքերով, այլ՝ ավանակի վրա։ Սա պատահական չէ․ սա Աստծո հայտնությունն է՝ որպես սեր, ոչ թե բռնություն։
Մարդկային մտածողությունը միշտ ձգտում է ուժի, հաղթանակի, իշխանության։ Բայց Աստված բացում է մեկ այլ ճանապարհ՝ խոնարհության ճանապարհը։
Փիլիսոփայական իմաստով սա հեղափոխություն է․
Աստված չի հաղթում աշխարհը ուժով, այլ՝ սիրով։
Եվ այս սերը այնքան խորն է, որ ընդունում է նույնիսկ խաչը։
Ծաղկազարդի ժողովուրդը խորհրդանիշն է մեզանից յուրաքանչյուրի։ Մենք էլ հաճախ նույնն ենք անում՝
մի պահ հավատում ենք, հաջորդ պահին կասկածում,
մի օր աղոթում ենք, մյուս օրը՝ մոռանում։
Մարդը ներսում բաժանված է․
մի մասը ձգտում է Աստծուն, մյուսը՝ աշխարհին։
Ծաղկազարդը բացահայտում է այս ճշմարտությունը՝
ամենամեծ պայքարը տեղի է ունենում ոչ թե աշխարհում, այլ մարդու սրտում։
Այսօր մենք ձեռքում պահում ենք ուռենու ճյուղեր։ Դրանք կենդանի են, կանաչ, գեղեցիկ։ Բայց վաղը կչորանան։
Սա հիշեցում է, որ արտաքին հավատը, եթե չունի արմատ, շուտով կկորչի։
Եթե հավատը հիմնված է միայն զգացմունքի վրա, այն չի դիմանա փորձությանը։
Ուստի Ծաղկազարդը մեզ կանչում է անցնել
արտաքինից դեպի ներքին,
արարողությունից դեպի էություն,
խորհրդանիշից դեպի իրական կյանք։
Քրիստոս այսօր էլ ցանկանում է մտնել մեր «ներքին Երուսաղեմ»։
Բայց հարցը սա է՝ արդյո՞ք մեր հոգին պատրաստ է ընդունելու Նրան։
Մեր ներսում կա աղմուկ, զբաղվածություն, վախեր, կեղծ արժեքներ։
Եվ հաճախ այդ ամենը փակ դռներ է դառնում Աստծո առաջ։
Ծաղկազարդը կոչ է՝
բացել դռները, մաքրել սիրտը, պատրաստել ճանապարհը։
Այսօրվա ուրախության մեջ արդեն զգացվում է Խաչի մոտեցումը։
Ծաղկազարդը չի ավարտվում ծաղիկներով, այլ շարունակվում է Ավագ շաբաթով։
Սա մեզ սովորեցնում է մի կարևոր ճշմարտություն․
ճշմարիտ ուրախությունը չի շրջանցում տառապանքը, այլ անցնում է նրա միջով։
Քրիստոսի մուտքը դեպի Երուսաղեմ ճանապարհ է դեպի Գողգոթա, բայց նաև՝ դեպի Հարություն։
Սիրելի՛ հավատացյալներ,
Այսօր մենք բոլորս նման ենք այն մարդկանց, որոնք ճյուղերով դիմավորում էին Տիրոջը։ Բայց եկեք չմնանք միայն այդ պահի մեջ։
Թող մեր «Օրհնյալ է» բացականչությունը չդառնա անցողիկ ձայն,
այլ՝ կյանքի ուղի։
Թող Քրիստոս այսօր մտնի մեր սրտերը,
և մենք չմերժենք Նրան վաղը։
Թող մեր հավատը չլինի միայն տոնական,
այլ՝ խաչակիր և հարության սպասող։
Եվ թող մեր կյանքը դառնա կենդանի Ծաղկազարդ,
որտեղ Քրիստոս ոչ միայն մտնում է,
այլև մնում է հավիտյան։
Ամեն»։
