Տնտեսագետ Հրայր Կամենդատյանը ֆեյսբուքյան էջում գրել է․
«Ռազմավարական բնակեցումը պետության ազգային անվտանգության, տարածքային ամբողջականության և երկարաժամկետ սոցիալ-տնտեսական զարգացման ապահովման առանցքային գործիքներից է։ Դրա հիմնական նպատակն է ժողովրդագրական, տնտեսական և պաշտպանական ներուժի նպատակային տեղաբաշխումը ռազմավարական նշանակություն ունեցող տարածքներում (հատկապես սահմանամերձ և դատարկվող գոտիներում)։
Հիմնական սյուները և բաղադրիչները
* Անվտանգային և ռազմավարական ներկայություն
* Սահմանների ամրապնդում.
Քաղաքացիական բնակչության առկայությունը կանխում է տարածքային կորուստները, ստեղծում է «կենդանի վահան» և ապահովում է տարածքի փաստացի վերահսկողություն (de\ facto կառավարում)։
* Երկակի նշանակության ենթակառուցվածքներ. Ճանապարհների, կապի, ջրամատակարարման և էներգետիկ հանգույցների կառուցում, որոնք ծառայում են թե՛ քաղաքացիական, թե՛ պաշտպանական կարիքներին։
* Սոցիալ-տնտեսական խրախուսման մեխանիզմներ
* Արտոնյալ հարկային դաշտ. Սահմանամերձ կամ ռազմավարական բնակավայրերում բիզնեսի և գյուղատնտեսության համար շահութահարկի, եկամտահարկի կամ գույքահարկի զրոյացում/նվազեցում։
* Բնակարանային ապահովում. Արտոնյալ հիպոթեքային ծրագրեր, պետական սուբսիդավորմամբ տների կառուցում կամ անհատույց բնակտարածքների տրամադրում երկարաժամկետ բնակության պայմանով։
* Կենսապահովման ենթակառուցվածքներ. Ժամանակակից դպրոցների, մանկապարտեզների, բժշկական կենտրոնների և մշակութային օջախների առաջնահերթ հիմնում։
* Ժողովրդագրական և զբաղվածության քաղաքականություն
* Կայուն զբաղվածություն. Ագրովերամշակման, տեղական արտադրության, զբոսաշրջության կամ բարձր տեխնոլոգիական հեռահար эшխատատեղերի ստեղծում։
* Մասնագետների ներգրավում. Ուսուցիչների, բժիշկների, ինժեներների և հանրային ծառայողների համար հավելավճարների և սոցիալական փաթեթների սահմանում։
Հաջողված իրականացման նախապայմանները
* Համալիր պետական ծրագիր. Հատվածական քայլերի փոխարեն 10–20 տարվա հստակ ռազմավարություն և բյուջետային երաշխավորված ֆինանսավորում։
* Տեղական ինքնաբավություն. Բնակավայրը չպետք է կախված լինի միայն պետական նպաստներից. այն պետք է ձևավորի ինքնաբավ տնտեսական էկոհամակարգ։
* Տարածքային համաչափ զարգացում. Մայրաքաղաքում կամ խոշոր քաղաքներում բնակչության չափից ավելի կենտրոնացման (հիպեր-ուրբանիզացիայի) կանխում»։
