ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Մհեր Մելքոնյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Այսօր մեր պետականությունը կանգնած է բազմազան մարտահրավերների առաջ. ներքին քաղաքական անկայունությունը, տնտեսական խոցելիությունը և արտաքին սպառնալիքները անխուսափելիորեն ընդգծում են ազգային իշխանության ունենալու անհրաժեշտությունը: Ազգային իշխանությունը միայն վարչական կառավարման խնդիր չէ. այն ավելի խորքային նշանակություն ունի՝ որպես ազգային ինքնիշխանության, անվտանգության և երկարաժամկետ զարգացման երաշխիք:
Ազգային իշխանությունը ոչ միայն քաղաքական մարմինների ֆորմալ վերահսկողությունն է, այլև ազգային օրակարգի լիարժեք ղեկավարում՝ ներառյալ տնտեսությունը, սոցիալական քաղաքականությունը, պաշտպանության ոլորտը և կրթական համակարգի ձևավորումը։ Երբ պետության իշխանությունը կախված է արտաքին կամ ներքին կլանային շահերից, այն դառնում է անզոր դիմակայելու ազգային մարտահրավերներին։ Այսօր մեր առջև կանգնած մարտահրավերները բազմաշերտ են՝ ներքին քաղաքական վակուումը, տնտեսական ճնշումները, տարածաշրջանային հակամարտությունները և անվտանգության սպառնալիքները՝ հստակ վկայում են ազգային իշխանության ռազմավարական անհրաժեշտության մասին։ Մեր ազգային անվտանգությունն ապահովելու համար անհրաժեշտ է, որպեսզի իշխանությունը լինի ազգային շահերի խարիսխը, ոչ թե՝ անձնական կամ կարճաժամկետ խմբային շահերի։
Ազգային իշխանությունը նախ և առաջ անվտանգություն է։ Ոչ թե հայտարարությունների մակարդակով, այլ համակարգված, հաշվարկված և երկարաժամկետ ռազմավարությամբ։ Այն չի կարող իրեն թույլ տալ սխալներ, որոնց գինը չափվում է մարդկային կյանքերով և ազգային արժանապատվությամբ։ Բայց ազգային իշխանությունը նաև սոցիալական արդարություն է։ Այն պետություն է կառուցում ոչ թե ընտրյալների համար, այլ բոլորի։ Այն ապահովում է, որ մարզերը չդատարկվեն, որ քաղաքացին չլքի հայրենիքը հուսահատությունից, որ աշխատանքը արժևորվի, իսկ մարդը՝ չնսեմացվի։ Որովհետև թույլ պետությունը սկսվում է անտեսված քաղաքացուց։ Ազգային իշխանությունը նաև ինքնիշխանություն է։ Դա նշանակում է ունենալ սեփական օրակարգ, սեփական ձայն և սեփական որոշումների պատասխանատվություն։ Պետությունը, որը ղեկավարվում է արտաքին ազդակներով, չի կարող պաշտպանել իր քաղաքացիներին և իր սահմանները։ Ինքնիշխանությունը բառ չէ՝ այն քաղաքական վարքագիծ է։
Այսօր՝ համաշխարհային ու տարածաշրջանային փոփոխությունների պայմաններում, ազգային իշխանությունը դառնում է պետության գոյատևման, ինքնիշխանության պահպանման և քաղաքական կայունության առանցքը: Հաշվի առնելով տարածաշրջանային սպառնալիքները, տնտեսական և էներգետիկ անվտանգության հարցերը, ակնհայտ է, որ ազգային շահի վրա կենտրոնացած իշխանությունը պետք է լինի առաջնահերթություն:
Ազգային իշխանությունը չի նշանակում ինքնակենտրոնացում կամ ժողովրդավարության սահմանափակում, այն ենթադրում է ռազմավարական մտածողություն, պատասխանատվություն և ազգային մտածողության ուժեղ մանդատ: Պետությունը, որն առաջնորդվում է ազգային շահով, ունի ուժեղ դիրք և ներուժ՝ դիմակայելու արտաքին և ներքին մարտահրավերներին:
Հայաստանի Հանրապետության առաջ ծառացած մարտահրավերները պահանջում են ոչ թե հատվածական լուծումներ, այլ համակարգային մոտեցում։ Այդ մոտեցման առանցքում պետք է լինի ազգային իշխանության ձևավորումը՝ որպես պետականության պահպանման և զարգացման հիմնական պայման։
Այսօր ընտրությունը հստակ է․ կամ ձևավորվում է ազգային իշխանություն՝ իր ամբողջական բովանդակությամբ, կամ շարունակվում է պետական կառավարման կազմաքանդումը՝ իր երկարաժամկետ և ծանր հետևանքներով։
Պետությունը չի կարող լինել ուժեղ, եթե իշխանությունը չի կրում ազգային պատասխանատվություն:
Իսկ ազգային պատասխանատվությունը բարձրագույն քաղաքական չափանիշ է, որի բացակայությունը վտանգում է պետության ապագան»:
