Սամվել դպիր Գրիգորյանը գրել է. «Ինչո՞ւ Գառնու տաճար և ոչ թե` Էջմիածնի Մայր Տաճար

Նոր անձնագրերի նախագծում հայի քրիստոնեական հավատի խորհրդանիշ Էջմիածնի Մայր Տաճարի պատկերը չկա, բայց Գառնու հեթանոսական տաճարինը կա։ Ակամա առաջանում են հարցեր նման մոտեցման պատճառների մասին։

1․ Աշխարհի ո՞ր մի երկիրը, ունենալով աշխարհի հնագույն և առաջին քրիստոնեական Մայր Տաճարը, կհեռացներ այն իր պետական կարևորագույն փաստաթղթից։ Սա ինքնության խմբագրո՞ւմ է, թե՞ ինքնության ուրացում։

2․ Ո՞վ է Հայը՝ առանց Էջմիածնի, ուր իջել է Քրիստոս Աստված, զարկել մուրճով ու հրամայել այդտեղ կառուցել իր Եկեղեցու Մայր Տաճարը։

3․ Էջմիածինը հայության համար պարզապես շինությու՞ն է, թե՞ մեր պետականության պահպանման հոգևոր խարիսխն է եղել դարեր շարունակ, երբ պետականություն չենք ունեցել։ Այն չներառելը արդյո՞ք չի նշանակում հայ մարդուն փորձել զրկել իր պատմական հիշողության կարևորագույն շերտից։

4․ Ինչո՞ւ է առաջին քրիստոնյա պետության ժառանգորդը ներկայացվում հեթանոսական տաճարով, բայց ոչ քրիստոնեական գլխավոր սրբավայրով։

5․ Ո՞ւմ է ձեռնտու այն հայ մարդը, որը չունի հավատի հենարան, հոգևոր կողմնորոշիչ և կառչած է միայն քարերին, բայց չի արժևորում իր սրբությունները։

6․ Առաջարկածը տուրիստական բուկլե՞տ է, թե՞ պետական անձնագիր։ Պետական անձնագիրը պետք է արտացոլի տվյալ ազգի հոգևոր ուղենիշները, ոգին, ոչ թե էքսկուրսիոն երթուղին։

7․ Ինչո՞ւ է նախապատվությունը տրվել անցյալի հեթանոսական խավարի հուշակոթողին՝ անտեսելով քրիստոնեական լույսի կրող հավերժական փարոսը։

8․ Գառնին հայ մարդու համար հուշարձան է, իսկ Էջմիածինը ապրող սրբարան է, մեր հավատի սրբության սրբոցը, մարդկային պատմության մի սակրալ վայր։

9․ Ու՞մ է անհանգստացնում կամ սարսափեցնում Մայր Տաճարի պատկերը։

10․ Արդյո՞ք սա հայ մարդու հոգևոր արժեքների խեղաթյուրում չի»։