Հանրային կառավարման մասնագետ Հովհաննես Ավետիսյանը գրել է․
«Չենք կարող մեր ժողովրդից ակնկալել քննադատական մտածողություն (ընդհանրապես մտածելու ունակություն), երբ ամբողջ կրթական համակարգը` դպրոցներից մինչև համալսարաններ սովորեցնում է միայն հիշել և ենթարկվել. մտածել և վերլուծել գոյություն չունի։
Նույնիսկ մանկապարտեզներում լավագույնը համարվում է «խելոք մնացողը»։ Երբ հարցնում ես՝ ոնց է եղել երեխան, շատ դաստիարակներ և դայակներ պատասխանում են` խելոք է եղել։ Երեխային էլ ընթացքում վախեցնում են` խելոք մնա, թե չէ ծնողներիդ կասեմ, կամ էլ թե՝ խելոք մնա, այլապես (ինչ-որ վախեցնող բան) …
Շատ վատ է, որ խելոք եք եղել։ Խելոք լինող` ենթարկվող, ենթարկեցնող կրթական համակարգի հետևանք է համատարած կամակատարության երևույթը` ոստիկանականից մինչև դատական համակարգեր, գործադիրից մինչև օրենսդիր համակարգեր. Թե բա` քաղաքականությանը չենք խառնվում, իսկ իրականության մեջ` իրենց արգելել են մտածել՝ մանկապարտեզից սկսած, պահանջել և պահանջում են հիշել (դասն անգիր անել) և ենթարկվել (խելոք մնալ)։ Այսքանը։
Եվ հետևաբար այնժամ, երբ մեր փոխարեն այլոք ԱՄՆ-ում հիմա, իսկ նախորդիվ այլ վայրերում առանց հայերի որոշում են հայերի ապագան, հայը վախեցած և խելոք սպասում է փրկիչների։ Այնինչ հենց ինքն է իր ներկան ու ապագան որոշողը, բայց ինքը վարժեցՎել է խելոք մնալ։
Անգիր արեք այս տեքստը, ու եթե կարծում եք՝ դուք տարբեր եք, հայելու մեջ նորից ձեզ նայեք, հարց տվեք ինքներդ ձեզ՝ իսկ վերջին անգամ ե՞րբ եք ընդդիմացել որևէ անարդարության, ե՞րբ եք ոչ ասել, և ե՞րբ եք «խելոք մնացել»։ Եվ կհասկանաք, որ ավելի շատ «խելոք եք մնացել» և համաձայնվել եք, որ ձեր փոխարեն այլոք որոշեն, համաձայնվել եք ակնհայտ և բացահայտ անարդարությունների իրագործմանը հենց ձեր աչքի առաջ։ Համաձայն չե՞ք. Ճաղերի հետևում Արքեպիսկոպոսները այլ բան են վկայում»։
