Հանրային կառավարման մասնագետ Հովհաննես Ավետիսյանը գրում է.
«Սերբիայում ուսանողները կրկին փողոց են հանել տասնյակ հազարների: Պատճառը նույնը՝ կոռուպցիան, որի հետևանքով կայարանի շինություն էր փլուզվել և մահացել էին 16 մարդ: Այս պատահարը դարձրել են պետության ձախողման ցուցիչ և պահանջում են երկրի ղեկավարի հրաժարականը: Սրանք ծեծ ու ջարդ են անում, անցնում է մի քանի ամիս, ավելի շատով են դուրս գալիս փողոց, չեն հանձնվում:
Հայաստանում կոռուպցիայի (ներառում է նաև իշխանությունների անգործությունը) հետևանքով Սուրմալու պայթեց, նույնքան մարդ զոհվեց, ուսանողությունը ասելիք չունի:
Իշխանությունները հազարների տարան պատերազմ, հետո ասացին, որ այն ինչի համար ձեզ պատերազմ էինք տարել, մերը չենք համարում: Ուսանողությունը էլի ասելիք չունի:
Իշխանությունները բարձրաստիճան հոգևորականների են ապօրինի դատում ու բանտարկում: Ուսանողությունը էլի ասելիք չունի:
Իշխանությունները արդարադատության մայրը լացացրել են (մեղմ ասած): Ուսանողությունը էլի ասելիք չունի:
Հետաքննող լրագրողները իշանության ներկայացուցիչների տասնյակ միլիոնների կոռուպցիոն գործեր են մեջտեղ հանում: Ուսանողությունը էլի ասելիք չունի:
Այո, Նիկոլը ճիշտ է, կրթական համակարգը ոտքից գլուխ ձախողված է, այլապես ինքը երկրի ղեկավար չէր դառնա: Իսկ ուսանողությունն էլ մտածել կիմանար, սեփական կյանքին տեր լինելուց չէր փախչի, պատասխանատվության գիտակցություն կունենար:
Ցավոք, նրանք մեկտեղ են գալիս, միայն և առայժմ, հուսով որ առայժմ, այն դեպքերում, երբ խրախճանքի առիթ կա»:
