Ի դեպ, արդարադատության նախարար Սրբուհի Գալյանը, արձագանքելով Հայաստանի հարևանությամբ պատերազմի պայմաններում ՔՊ-ի քարոզարշավին, կարկանդակ-շոուին, ասում է․
«Եթե այս պահին անվտանգության խորհուրդը գնահատել է, որ մեր երկրի անվտանգությանը սպառնացող վտանգ չկա, ինչո՞ւ շեղվել ներքին օրակարգից»:
Ստացվում է, որ այս պահին, երբ պատերազմը տարածվում է և ոչ ոք չգիտի, թե ինչ շարունակություն կունենա, որքան կտարածվի, Հայաստանի անվտանգության խորհուրդն արդեն գնահատել է, որ մենք անհանգստանալու բան չունենք։
Սրբուհի Գալյանի թիմակից Լիլիթ Մակունցն էլ 44-օրյա պատերազմից մի քանի օր առաջ էր կանխատեսումներ արել․
«Թուրքիան չի միանա Ադրբեջանին՝ Հայաստանի նկատմամբ լայնածավալ ագրեսիայի սանձազերծման հարցում»։
Այնինչ Թուրքիան Ադրբեջանին հավասար պատերազմ մղեց Հայաստանի ու Արցախի դեմ։
Մեկ ՔՊ-ական Արսեն Թորոսյանն էլ, որy կորոնավիրուսի օրերին առողջապահության նախարար էր, ասում էր․
«Կորոնավիրուսը շատ վտանգավոր վիրուս չի համարվում, շատ հատուկ միջոցառումների կարիք չկա»։
Այնինչ Հայաստանը կորոնավիրուսից զոհերի թվով դարձավ աշխարհում առաջատարներից մեկը։
Փորձը ցույց է տալիս, որ ամեն անգամ, երբ այս իշխանության ներկայացուցիչները փորձում են հանգստացնել հասարակությանը, իրականությունը շուտով բոլորովին այլ պատկեր է ցույց տալիս։ Եվ ուրեմն հարց է առաջանում․ եթե ասում են՝ վտանգ չկա, արդյո՞ք պետք չէ սպասել ամենավատ սցենարին։
