Էպշտեյնի սկանդալը, որը բնավ եզակի չէ, անհանգստացնող է ոչ այնքան, այսպես կոչված՝ սոցիալ֊քաղաքական էլիտայի այլասերվածության խայտառակ փաստերով, որքան այն իրողությամբ, որ նույն այդ էլիտան, հայտնվելով նմանաբնույթ որոգայթներում, ուղղակի զրկված է եղել ինքնուրույն որոշումներ կայացնելու հնարավորությունից։ Այս մասին գրել է Գեւորգ Դանիելյանը.
«Ցավալին այն է, որ հայը հույսը դրել է այս կարգի մարդկանց չեղած ողջախոհության վրա, և սրանք են կեղծ ժողովրդավարական չափանիշներով կանխորոշել Արցախի ու Հայաստանի ապագան և, ցավոք, դեռ շարունակում են կանխորոշել։
Մեծ հավանականությամբ Էպշտեյնը, նախ՝ ինքն է դարձել գործիք, զոհ գնալով հատկապես՝ իր այլասերված կրքերին և ոչ միայն, սակայն այս կերպարի միջոցով ջանք ու եռանդ, միջոցներ չեն խնայել, որպեսզի այդպիսով կառավարելի դառնա աշխարհամասի իշխող էլիտան։ Դյուրին է գործ ունենալ ինչպես խամաճիկների, այնպես էլ որոգայթում ներքաշված և, որպես կանոն, սկզբունքներից զուրկ, բայց դերասանական նվազագույն ձիրք ունեցող ցանկացած մեկի հետ։
Աշխարհը մեկ կենտրոնից կառավարելու, դրան խոչընդոտող ազգային ինքնության ու կրոնական արժեքները, ընդհանրապես անհատականությունը ոչնչացնելու նկրտումները չեն մարել, միայն թե դրանց տուրք տվողները, ինչպես ցույց են տալիս իրադարձությունները, ունակ չեն կռահելու, որ շատ խորը փոս են փորել ոչ միայն այլոց, այլև հենց իրենց ոտքերի առջև։
Աստված պահապան մեր ազգին և մեր Ազգային ելեղեցուն ….»
