«Փաստ» օրաթերթը գրում է. Ի՞նչ կլինի, եթե ինչ-որ ուրիշ մեկը մեր փոխարեն որոշումներ ընդունի: Շատ «բարձր» բաները՝ դեռ մի կողմ: Իսկապես, պատկերացրեք՝ ինչ կլինի, եթե որևէ մեկիս առօրյա կյանքում, մեր գործերի, մեր ընտանիքի, մեր այգու, մեր ավտոտնակի, մեր մեքենայի հետ կապված ինչ-որ մեկ ուրիշը մեր փոխարեն որոշի, թե մենք հատկապես ինչ անենք: Մենք ինչպե՞ս կվարվենք: Բնականաբար, կվրդովվենք, կընդդիմանանք, մեղմ ասած:

Իսկ շատերը, ոչ էլ՝ մեղմ ասած, ուղղակի «կգործուղեն» ասողին շատ հայտնի «հասցեով»: Եվ նա էլ, թերևս, պիտի համարի, որ էժան պրծավ: Այսինքն, շատ ու շատ հարցերում որևէ քաղաքացի, որևէ անհատ թույլ չի տա, որ իր փոխարեն ուրիշները իր կյանքի հետ կապված բաներ որոշեն: Նույնը պետք է լինի նաև ընտրությունների հետ կապված. որևէ քաղաքացի չպետք է թույլ տա, որ մեկ ուրիշն իր փոխարեն որոշի: Սա՝ անկախ այն բանից, թե այդ որևէ քաղաքացին ինչպես է վերաբերվում X-ին, Y-ին կամ Z-ին:

Ամեն մեկն իր որոշումն ունի:

Ինչպե՞ս է, օրինակ՝ բաժնետիրական ընկերությունում: Բաժնետերերից յուրաքանչյուրն իր մասնաբաժինն ունի: Ու տրամաբանական չի լինի, որ իր փայաբաժինը հենց այնպես թողնի ուրիշի տնօրինմանը: Որոշակի առումով յուրաքանչյուրս մեր երկրի բաժնետեր ենք: Ու ամեն մեկս մեր որոշումը պիտի կայացնենք, այլ ոչ թե թողնենք, որ ուրիշները դա անեն մեր փոխարեն: Ի վերջո, ամեն մի քվեն, ամեն մի ձայնը կարող է որոշիչ լինել: Չմասնակցելով՝ մենք հնարավորություն ենք տալիս, որ մյուս մասնակցողները մեր փոխարեն որոշեն:

Պատկերավոր ասած՝ մեր ձայնը, մեր քվեն երկրի, պետության կառավարմանը, որոշումների ընդունմանը մասնակցելու իրավունք տվող մեր բաժնետոմսն է: Մեծագույն սխալ կլինի այդ բաժնետոմսը չօգտագործել: Կարևոր է, որ ամեն մեկս, յուրաքանչյուրս մեր որոշումը կայացնենք՝ ինչպիսին էլ այն լինի: Այդ որոշումների հանրագումարում էլ կպարզվի, թե բոլորս միասին ուր ենք գնում, ինչպես և ինչ ենք անում:

Այնպես որ, այո՛, պետք է գնալ քվեարկության, մասնակցել: Ըստ խղճի ու մտքի:

Հոդվածն ամբողջությամբ կարող եք կարդալ  «Փաստ» թերթի՝ 06․ 06․ 26