«Որդուս երազանքն էր ինչ-որ գյուղական համայնքում տուն ունենալը ու սահմանին մոտիկ։ Նռնակաձիգ է եղել Էդգարը, հինգ օր շատ ինքնակազմակերպված մարտերի մեջ է եղել ու իր մարտական ուղին էլ, որ կարդում եմ, ես ինքս որպես մայր ուղղակի փշաքաղվում եմ ու ինքս իմ վրա զարմանում եմ, ասում եմ, որ առյուծ եմ մեծացրել ու տեղյակ չեմ եղել։ Էդգարը ինքը շատ կազմակերպված, շատ կենսուրախ, կյանքով լեցուն, հումորով, կամեցող, բարի, չգիտեմ բառերը երբեմն քիչ են լինում իմ տղային բնութագրելու։ Ես չեմ պատկերացնում, որ ինքը չկա, որովհետև իրականում ինքը իմ մեջ է, ու մենք հոգևոր կապվածություն ունենք իրար հետ, երբ որ մայրը իմանում ա իր որդին չկա, զոհվել է ու չի տրվում էմոցիաներին, ուղղակի մտածում է բանականությամբ, ամեն ինչ անում է, որ գոնե շիրիմ ունենա, որ կարողանա հետո գնա խնկարկի, խոսի, կիսվի: Իհարկե ես միշտ ասում եմ՝ իմ համար հոգևոր կապը ավելի կարևոր է, քան այդ քարե աշխարհը։ Մեր հյուրերին էլ, որ գալիս են հյուրատուն, ասում եմ ՝ Էդգարը կա, պարզապես տանը չի»,- այս մասին MarzNews-ի հետ զրույցում պատմել է 44 օրյա պատերազմում զոհված Էդգարի մայրը, ով տղայի երազանքների հետևից հասել է Սյունիքի մարզի Բնունիս գյուղ։

Մանրամասն՝ տեսանյութում։