Վահագն Սարոյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է․
Ոչ իհարկե` դա եղել է հերթական օդ-փուչիկային նախագիծը, որը տարիներ շարունակ խոսում ու ներկայացնում էին որպես նորույթ, քաղաքի զարգացում, որպես պատմական քայլ, որպես զարգացման խորհրդանիշ։
Բայց իրականությունը պարզ է՝ 7 տարի նույն դասարանում մնացած թիմը ո՞նց կարող է մետրոյի կայարան կառուցել: Իրենց մոտ շուտ փշրվող ասֆալտն է լավ ստացվում:
Դրա համար, Երևանի մետրոպոլիտենի Աջափնյակի կայարանը մինչ օրս չկա։ Չկա շինարարություն, չկա շահագործում, կա միայն աղմուկ դրա մասին։
Իսկ հիշում ե՞ք, «Սեպուհ 1» հայկական մեքենաների արտադրության մասին մեծ-մեծ հայտարարությունները… Թե բա «Հայաստանը մտնում է ավտոմոբիլային շուկա», «հայկական մեքենա», «նոր էջ տնտեսության մեջ» ևայլն…
Իսկ ի՞նչ ունենք այսօր։
Ոչ գործարան, ոչ սերիական արտադրություն, ոչ շուկա, պատկերը նույնն է՝
մեծ հայտարարություններ, ընտիր ինքնաPR, հետո ինչպես միշտ` «թռնել սեփական խոստումներից»:
Այսօրվա կառավարիչները սիրում են աղմկել նախագծի մասին գովել, գովերգել ու ոչինչ չանել: Նախագիծը կամ դրա իրականացումը կարևոր չէ այս իշխանությունների համար, այլ կարևոր է դրա շուրջ ստեղծված աղմուկն ու PR-ը:
Այն ինչը հայտարարել են այսքան ժամանակ` հավելելով, թե շուտով լավ կլինի, այս 8 տարիների ընթացքում միայն վատ է եղել, քաղաքացին «ապագա» է գոռացել, բայց միշտ «նախկինի» մասին հեքիաթն է լսել… ու շարունակում է լսել:
Եթե քաղաքացին հարցնի, թե ի՞նչ ավարտված գործեր կան, իրականում ցույց տալու բան ՉԿԱ: Տեսարանները միայն աղմուկի մասին են:
