Քաղաքագետ Ստեփան Դանիելյանը գրել է․
«2018-ին թե արտաքին խաղացողները, թե երկրի ներսում’ ՀՀԿ կոալիցիոն դաշնակիցներն, անգամ ՀՀԿ-ի շարքային ու ոչ շարքային անդամները, գործարարները, գործազուրկները, արտաքին ազդեցության գործակալներն, ազգային ու սոցիալական լյումպենները, փոփոխություններ ցանկացող մտահոգ քաղաքացիները, մի խոսքով’ խելագարված ամբոխները, Սերժ էին մերժում։
Մերժողների տարբեր հատվածներն ունեին տարբեր դրդապատճառներ ու հիմնավորումներ։ Արտաքին խաղացողներն ունեին իրենց աշխարհաքաղաքական ծրագրերը, Հայաստանի քաղաքացիների տարբեր խավերն իրենց մոտիվները։
Բոլորը Սերժին դեմ էին, Սերժը հոգնեցրել էր, Սերժը երկիրը փակուղի էր մտցրել, Սերժն ու արդարությունն, արդարադատությունը համատեղելի չէին, Սերժը չուներ Արցախի խնդրի լուծման քաղաքական ձեւակերպում եւ կանխատեսում էր, որ “Ստեփանակերտ, Ստեփանակերտ” ենք երգելու։
Սերժը գիտակցված, թե չգիտակցված կերպով ծնեց ԵԼՔ դաշինքը, որի ամենաբարոյազուրկ, հակապետական, բայց մարտունակ դեմքը դարձավ նիկոլն’ արհեստավարժ ամեն ինչ մերժողը, նաեւ Արցախը, մեր 30-ամյա պատմության իդեալները, բովանդակությունը, իմաստը, խորհրդանիշները …։
Ով բերեց նիկոլին հարցի պատասխանը պետք է գտնել, որովհետեւ նիկոլն անձ չէ, այլ ախտանիշ է եւ այդ հիվանդության ոչ թե դրսեւորումների դեմ է պետք պայքարել’ այսինքն նիկոլի, այլ հիվանդության օջախի։
Սերժը նույնպես այս ամենի պատճառը չէ, նա հետեւանքն է։ Եւ նիկոլին, եւ Սերժին մենք ենք բերել իշխանության, մեր քաղաքական տգիտության, բարոյական անկման, մեր ապագան որոշող ձայների վաճառքի, կոնֆորմիզմի, սկզբունքների բացակայության հետեւանքով։
2018-ին մենք Սերժ էին մերժում, այլ ոչ թե ի դեմս Սերժի մեր արատները»։
