Նարեկ Մանթաշյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.
Ամոթս էլ չի ամաչում…
2018-ից սկսած այս իշխանության ամեն անտրամաբանական, մոլորեցնող, դավաճանական, հակահայկական գործողությունից հետո ամոթի զգացողություն կար:
Այդ ամոթը նրա մասին չէր, որ այս իշխանությունը ներկայացնում է մեզ ու մեր երկիրը, այդ ամոթը ես հաղթահարել եմ իմ պայքարով, նրանց նկատմամբ անհանդուրժող կեցվածքով, անձնականի զոհողություններով և բնականաբար անձնական ամոթի որևէ զգացողություն չկար, բայց ամեն անգամ ամաչում էի, երբ տեսնում էի, որ հասարակության ինչ որ մի շերտ պաշտպանում է սրանց այս կամ այն գործողությունը, հիասթափվում էի, երբեմն հուսահատվում…
Փորձում էի դեպքերին նայել այդ մարդկանց աչքերով, կամ իրենց կարգավիճակը պրոեկտել ինձ վրա, բայց միևնույնն է չէի համակերպվում ու իրենց նման հայրենակից ունենալու գաղափարից ամաչում էի, վստահ էի, որ օրինակ պատերազմի հրահրելու և պայմանավորված պարտության արդյունքում սրանք այլևս տեղ չեն ունենա մեր ներսում, սակայն այդ ժամանակ զգացի ամոթի ամենամեծ ալիքը, նույնիսկ ամոթս էր ամաչում նման հասարակության մասնիկը լինելուց:
Հետևողականորեն քայքայելով մեր ինքնությունը սրանք հասան մեր հավատքին ու ահա 1725 տարվա քրիստոնյա ժողովրդի մի հատված անհավատների ուղորդմամբ քանդում է մեր ինքնության վերջին հենասյունը՝ մեր եկեղեցին: Հիմա Ամոթս էլ չի ամաչում, քանի որ դադարել եմ սրանց հայ համարել:
Անառակին սուրբ մի ասեք…
Սակայն նաև վստահ եմ, որ Հայը դեռ կա, բազմակի անգամ գերազանցում է և որակով և քանակով և միայն Հայի հաղթանակն է կարող վերջ դնել ամոթի այս անվերջ թվացող շղթայի զգացողությանը…
