«Հայաստանի իշխանությունները և նրանց մոտ կանգնած ուժերն անդադար խոսում են այն մասին, որ Հայաստանը ստիպված էր գնալ այս քայլին, որովհետև գործող անվտանգության համակարգը բավարար չէ Հայաստանի համար։

Նախ՝ Հայաստանում երբեմն անվտանգության համակարգի վերաբերյալ ինչ-որ իդեալական պատկերացումներ են ձևավորվում։ Նույնը վերաբերում է Հայաստանի արտաքին քաղաքականության հետ կապված ակնկալիքներին։ Եթե որևէ դաշնակից չի համապատասխանում այդ իդեալական պատկերացումներին, ապա մենք համարում ենք, որ նա ընդհանրապես անպետք դաշնակից է, իսկ այդ համակարգն անպետք է։ Իհարկե, սա նման հարցերի նկատմամբ ոչ ողջամիտ վերաբերմունք է։

Այդ խոսակցությունները, իհարկե, ակտիվացան 2022 թվականի սեպտեմբերից՝ Ջերմուկի դեպքերից հետո։ Բայց այստեղ երկու կարևոր հանգամանք կա, որոնց մասին նախկինում էլ եմ խոսել։ Նախ՝ պետք է հաշվի առնենք, որ երկու տարի Հայաստանը, ըստ էության, դիմադրում էր նոյեմբերի 9-ի փաստաթղթի կատարմանը, որի շահառուն նաև Ռուսաստանն էր։ Այսինքն՝ Հայաստանը տորպեդահարում էր որոշ քայլեր և գործողություններ, որոնց պատասխանատվությունը ստանձնել էին նաև ռուսները։

Բայց սա այնքան էլ կարևոր չէ։ Ավելի կարևոր է այն հանգամանքը, որ 2022 թվականի սեպտեմբերին Ռուսաստանը բավականին բարդ իրավիճակում էր Ուկրաինայում։ Ակնկալել, որ միակ օգնությունը, որը մենք կարող էինք համարժեք համարել այդ իրավիճակում, ռազմական միջամտությունն էր, ինձ թվում է՝ ողջամիտ չէ։

Այստեղ առաջանում է նաև երրորդ հարցը՝ արդյոք մեզ ձեռնտու էր այդ իրավիճակը վերածել այդպիսի սկանդալի, այդպիսի մեծ խնդրի։ Ինձ մոտ այնպիսի տպավորություն է, որ Հայաստանում նույնիսկ ուրախացան, որ ռուսները նման աջակցություն չցուցաբերեցին, որպեսզի հետագայում ավելի հեշտ լինի դա օգտագործել սեփական քարոզչության մեջ՝ ցույց տալու համար, թե ռուսներն անպետք դաշնակից են, հետևաբար՝ մենք ստիպված ենք այս քայլին գնալ և շրջվել դեպի Արևմուտք»,- այս մասին այսօր՝ նոյեմբերի 9-ին, «Նպատակաուղղված շրջադարձ․ Հայաստանի ապագան ՀԱՊԿ-ում և նոյեմբերի 9-ի համաձայնագրի ճակատագիրը» պանելային քննարկման ժամանակ հայտարարեց ԱՄՆ Լիհայի համալսարանի դոկտոր պրոֆեսոր Արման Գրիգորյանը։

Մանրամասն՝ տեսանյութում։