«Փաստ» թերթը գրում է. «Հայաստանի կառավարության իրականացրած գնումների և պետական բյուջեի միջոցների ծախսման արդյունավետության շուրջ հերթական աղմկահարույց բացահայտումն է հասունանում։ Ազգային ժողովում տեղի ունեցած քննարկումների ժամանակ բուռն արձագանքի արժանացավ COP 17-ի բրենդային նվերների և գովազդային նյութեր ձեռք բերելու նպատակով պետբյուջեից հատկացված հսկայական՝ շուրջ 290 միլիոն դրամի ծախսը։ «Ուժեղ Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Լիանա Մանուկյանը, ամբիոնից հերթով ներկայացնելով ձեռք բերված ապրանքների իրական շուկայական արժեքներն ու պաշտոնական պայմանագրերում ամրագրված գները, բացահայտել է անհավանական գերավճարներ և ակնհայտ կոռուպցիոն ռիսկեր։
Մասնավորապես, պետությունը ձեռք է բերել 16500 հատ թերմոս՝ յուրաքանչյուրը 7800 դրամով, մինչդեռ մանրածախ շուկայում լավ որակի նմանատիպ թերմոսների արժեքը տատանվում է 2000-3500 դրամի սահմաններում, և նույնիսկ բրենդային տպագրություն ավելացնելու դեպքում (մոտ 1000 դրամ) ամենաթանկ գինը չէր կարող գերազանցել 4000 դրամը։ Բացի այդ, պետական գնումներով ձեռք է բերվել 19700 հատ բեյջի թել՝ յուրաքանչյուրը 1248 դրամ արժողությամբ, այն դեպքում, երբ շուկայում նույնիսկ մանրածախում 55 դրամից բարձր գնով բեյջի թել գտնելն անհնար է եղել, իսկ մասնագետների գնահատմամբ՝ ամենաբարձր որակի տպագրությամբ բեյջի թելն առավելագույնը կարող է արժենալ 600 դրամ։
Անդրադառնալով մյուս պարագաներին՝ պատգամավորը նշել է, որ պետությունը 16500 հատ էկո պայուսակ է գնել՝ յուրաքանչյուրի համար վճարելով 3432 դրամ, մինչդեռ արդեն բրենդավորված նմանատիպ պայուսակների շուկայական գինը կազմում է ընդամենը 3000 դրամ։ Ձեռք է բերվել նաև 18550 հատ կրծքանշան՝ 2340-ից մինչև 2964 դրամ արժողությամբ, այն դեպքում, երբ շուկայում լավագույն որակի նմանատիպ նշաններն արժեն 1800 դրամ։
Այս բոլոր տվյալները վերլուծելով՝ Լիանա Մանուկյանը հայտարարել է, որ, առանց գնումների մասնագետ լինելու, ընդամենը մեկ օրում իրականացրած շուկայական ուսումնասիրության արդյունքում իրեն հաջողվել է հաշվարկել միայն այս պայմանագրում պետբյուջեից անհիմն վատնված 84 միլիոն 984 հազար 600 դրամ։ Այս աղմկահարույց փաստերը վկայում են այն մասին, որ պետական գնումների համակարգում շարունակում են գործել կոռուպցիոն խորքային մեխանիզմներ, երբ սովորական սպառման պարագաները գնվում են շուկայականից մի քանի անգամ թանկ գներով՝ պետական միջոցների հաշվին ապահովելով անհասկանալի գերշահույթ։
Մինչ խորհրդարանում այս վատնումների շուրջ խոսակցություն է ծավալվում, հարկ է ընդգծել, որ կասկածի տակ չի դրվում նման միջոցառումների իրականացման նպատակահարմարությունը. անշուշտ, այդ միջոցառումները պետք են, պարտադիր են, շատ կարևոր են։ Սակայն խնդիրն այն է, որ դրանք չպետք է առիթ հանդիսանան բյուջետային միջոցները վատնելու, փող ուտելու և սեփական գրպանները լցնելու համար։
Առավել մանրամասն թերթի այսօրվա համարում
