Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանը գրում է. «Լուր եմ կարդում. «Գեղարքունիքի մարզպետի աշխատակազմի նախաձեռնությամբ Ճամբարակ համայնքի խնամակալության և հոգաբարձության հանձնաժողովի ընդլայնված նիստ է հրավիրվել։ Նիստի ընթացքում քննարկվելու են փռնության զոհ դարձած փոքրիկ Տիգրանի ընտանիքին առնչվող հարցեր, սակայն հիմնական խնդիրը լինելու է մյուս երեխաների խնամակալության հետագա կազմակերպման հարցը։ Այս մասին «Փաստինֆո»-ի հետ զրույցում ասաց Գեղարքունիքի մարզպետարանի առողջապահության և սոցիալական հարցերի վարչության գլխավոր մասնագետ Մամիկոն Գալոյանը։
Այսինքն, պետք է երեքամյա փոքրիկի հետ կատարվեր ողբերգությունը, որպեսզի մարզային եւ համայնքային կառույցները «իրա՞ր գային»: Գործնականում սակայն, վստահաբար հնարավոր է ասել, որ մի քանի ամիս կլինի ձեւական «դեսուդենի» ռեժիմ, իսկ հետո՝ ինչպես միշտ:
Բայց, ես ուզում եմ այստեղ խոսել նաեւ այս խնդրի մեկ այլ ասպեկտի մասին:
Կարծում եմ, որ այս հարցերը, այս կառույցների աշխատանքի թեման պետք է հայաստանյան մեդիայում լինի առավել մեծ եւ պարբերական ուշադրության առարկա: Հատկապես մարզերում սա կարեւորագույն խնդիր է, եւ ըստ իս՝ սա իրական եւ ամենամեծ քաղաքականությունն է, քան, ներեցեք՝ այն նույնաբովանդակ հարցադրումները, որ հաճախ արվում են քաղաքական գործիչներին:
Մեդիայի ուշադրությունը պետք է ստիպի մարզային սոցիալական կառույցներին աշխատել, կատարել իրենց բուն ֆունկցիաները՝ առանց ողբերգությունների «սպասելու»:
Այդ ամենով հանդերձ, իհարկե դեռ հարց է, թե իրականում ինչ է տեղի ունեցել երեքամյա փոքրիկի հետ եւ որքանով է մատուցվող վարկածն ամբողջությամբ արտացոլում կատարվածը: Որովհետեւ, հարցերը բավականին շատ են: Դրանց մասին ես նախօրեին բավականին արտահայտվել եմ իմ տելեգրամյան ալիքում»:
