Քաղաքագետ Հակոբ Բադալյանը գրել է. «Սասուն Միքայելյանի որդին, որը 2018 թվականից հետո «հարազատ, խնամի, քավոր, սանիկ» բանաձևի սկզբունքային մերժման արդյունքում աշխատում է Հրազդանի քաղաքապետ, հայտարարում է, որ կառուցված «ԱԲ գործարանի» հարցով դիմելու է վարչապետին «խնդրանքով», որ «օրենքի սահմաններում», այդ «գործարանի» վճարած մոտ 200–300 միլիոն դոլարի հարկերի 10 տոկոսը թողնեն քաղաքին։
Ու սա հայտարարվում է ՏԻՄ ընտրության քարոզչության շրջանակում՝ Հանրայինի եթերում։
Նախ, գոնե համայնքի ղեկավարի մակարդակով պետք է որ տիրապետվի՝ Հրազդանում կառուցվել է ոչ թե «ԱԲ գործարան», այլ ԱԲ տվյալների կենտրոն։ Տվյալների կենտրոնն ու գործարանը լիովին տարբեր հասկացություններ են։
Իհարկե, հասկանալի է, որ «գործարանը» քարոզչապես ավելի հնչեղ ձևակերպում է և հանրության մի մասը, հատկապես «լյումպեն» շերտերը, գործարան լսելիս մտածում են արդյունաբերական մի համալիր, մեծ թվով աշխատատեղերով և այլն։ Սա այն դեպքում, երբ Հրազդանում կառուցված տվյալների կենտրոնը կապահովի թերևս մոտ 4 տասնյակ աշխատատեղ։ Շատ կարևոր է գեթ մեկ աշխատատեղն էլ, բայց նաև շատ կարևոր է բառային աճպարարությամբ չֆռռացնել նույնիսկ մեկ քաղաքացու։
Ինչ վերաբերում է հարկերին, ապա հարկերի բաշխում իրականացնողը ՀՀ–ում խորհրդարանն է, ոչ թե վարչապետը։
Երկրորդ, հարկային քաղաքականությունը պատվերով համերգ չէ, որ տարբեր համայնքներ տարբեր «խնդրանքներ» ներկայացնեն իրենց մոտ գործող տարբեր ձեռնարկությունների հարկային պարտավորությունների «բաշխման» հարցում։
Որովհետև կարելի է պատկերացնել, թե ինչ պատկեր կլինի, եթե այդպիսի «խնդրանքներ» հնչեցնեն մի քանի տասնյակ համայնքներ։
Բայց, հասկանալի է իհարկե, որ ընտրություն է՝ իր ժանրի կանոններով։ Հետևաբար, կարելի է ասել, որ հայտարարությունը եղել է նույնիսկ զարմանալիորեն համեստ, որովհետև կարող էր հայտարարվել նույնիսկ, որ վարչապետին խնդրելու են Հրազդանում թողնել այդ կենտրոնի հարկերի 90 տոկոսը»:
