Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի թելեգրամյան գրառումը. «Ներիշխանական սկանդալ է: Այդ առնչությամբ ներկայացնեմ մի քանի դիտարկում: Ընդհանրապես ես պարբերաբար եմ անդրադառնում ներիշխանական հարաբերությունների թեմային: Շատ օրեր առաջ ես նույնիսկ փոքր շարքով անդրադարձա այն հանգամանքին, թե ինչպես է «կապիտալացվել» հեղափոխական իշխանությունը, ինչն իր հետ բերում է և շարունակելու է ներիշխանական սոցիալ-հոգեբանության տրանսֆորմացիաներ:

Այսօր աղմուկ հանած պատմությունը դրա դրսևորումներից մեկն է ընդամենը:

Նախ, իհարկե, արձանագրեմ, որ ցանկացած իշխանական համակարգ, կառավարման ցանկացած համակարգ ունի ներքին մրցակցություն: Սա նորմալ երևույթ է: Ավելին, ինստիտուցիոնալ ավանդույթներ ու մշակույթ ունեցող կառավարման համակարգերում այդ երևույթն անգամ օգտակար է:

Մեզանում բնականաբար ավանդույթներն այլ են, իսկ վերջին շրջանում դրանք դառնում են խորացող հիբրիդային ավտորիտարիզմի ստվեր:

Քանի որ հատկապես վերջին տարիներին մեծ թափ է առել իշխանության կապիտալացումը, բնականաբար սրվում են նաև ներքին բաժանարար գծերը, շահերի բախումը, որովհետև ռեսուրսները այդուհանդերձ անչափելի չեն: Եվ ավելին, դրանք հիմնականում հասանելի են դառնում արտաքին քաղաքականության ռեսուրսները մանրադրամի վերածելու հաշվին: Իսկ սա ստեղծում է արտաքին ու ներքին որոշակի վակուումների ռիսկ, որոնք կարող են վերածվել կլանող սև խոռոչների: Իսկ թե ով կհայտնվի այդ խոռոչներում, արդեն անկանխատեսելի է:

Հետևաբար, սա էլ իր հերթին է սրում ներքին մրցակցությունը, որով ամեն մեկը փորձում է մրցակցին հրել դեպի պոտենցիալ խոռոչ: Առավել ևս նախընտրական շրջանում, երբ բոլորը՝ իշխանության ներսում, հիանալի պատկերացնում են «զոհաբերության», «քավության նոխազ» կամ «նոխազներ» գտնելու անհրաժեշտության բարձր հավանականությունը՝ բավականին ցածր վարկանիշի պարագայում:

Իսկ «զոհաբերվել» կամ լինել «քավության նոխազ», չի ցանկանում ոչ ոք: Ավելին, բոլորը ցանկանում են հայտնվել ներիշխանական այնպիսի դիրքում, որտեղից հնարավոր կլինի առավել մեծ կտոր վերցնել մոտալուտ ընտրության կարկանդակից, երբ գա «տորթը կտրելու» պահը»: