Տնտեսագետ Հրայր Կամենդատյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․

«Անվճար մուտք թոշակառուներին.
Հայաստանի թանգարաններում տիրող իրավիճակը վառ ապացույցն է այն բանի, թե ինչպես է անարդյունավետ բյուրոկրատիան սպանում թե՛ մշակութային կյանքը, թե՛ տնտեսական տրամաբանությունը։
1. Դատարկ դահլիճներ և անիմաստ արգելքներ
Թանգարանների մեծ մասում տոմսերի գները տատանվում են 400-800 դրամի սահմաններում։ Սա ծաղրելի գումար է պետական բյուջեի մասշտաբով, բայց միևնույն ժամանակ՝ հոգեբանական և տնտեսական արգելք՝ նվազագույն թոշակով ապրող տարեց մարդու համար։ Արդյունքում ստանում ենք դատարկ դահլիճներ, որտեղ աշխատակիցները հսկում են լռությունն ու փոշին, փոխանակ հյուրընկալեն սեփական երկրի պատմությամբ հետաքրքրվող քաղաքացիներին։
2. Տնտեսագիտական աբսուրդ
Պետական թանգարանների պահպանման, ջեռուցման, լուսավորման և աշխատակիցների աշխատավարձերի ծախսերն արդեն իսկ կատարվում են հարկատուների հաշվին։ Անկախ նրանից՝ թանգարան կմտնի 100 այցելու, թե ոչ մի հոգի, այդ ֆիքսված ծախսերը չեն փոխվում։ Թոշակառուների համար անվճար մուտք սահմանելը պետության վրա զրո դրամի լրացուցիչ ծախս է ավելացնում, սակայն ապահովում է հսկայական սոցիալական և մշակութային արդյունք։
3. Սոցիալական անտարբերություն
Տարեց մարդկանց մշակութային կյանքից մեկուսացնելը ոչ միայն անհեռատես քաղաքականություն է, այլև վերաբերմունքի հարց։ Թոշակառուին հնարավորություն չտալը՝ իր ազատ ժամանակը պատվաբեր և արժանապատիվ անցկացնելու մշակութային օջախներում, պարզապես պետական մտածողության բացակայության նշան է։
Անհրաժեշտ քայլեր
* Ամբողջական անվճար մուտք: ՀՀ բոլոր պետական թանգարաններում, պատկերասրահներում և արգելոց-թանգարաններում կենսաթոշակառուների համար սահմանել անվճար մուտք՝ շաբաթվա բոլոր օրերին։
* Մշակութային ակտիվացում: Խրախուսել տարեցների ներգրավվածությունը՝ թանգարանները վերածելով սերունդների շփման և ակտիվ ժամանցի կենտրոնների։
Փոշոտված ցուցանմուշներն ու դատարկ միջանցքները ոչ թե մշակույթ են, այլ անգործության արդյունք։ Հասարակության արժանապատվությունը չափվում է նրանով, թե ինչպես է նա վերաբերվում իր տարեցներին և ինչպես է օգտագործում իր մշակութային ժառանգությունը»։