ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Մհեր Մելքոնյանի ֆեյսբուքյան գրառումը.
«Հայաստանի Հանրապետությունում արդարադատության համակարգը այսօր գտնվում է ոչ թե բարեփոխումների, այլ՝ լրջագույն արժեզրկման փուլում։ Այն, ինչ ներկայացվում է որպես իրավական պետության կայացման գործընթաց, իրականում վերածվել է իշխանության կենտրոնացման և քաղաքական վերահսկողության մեխանիզմի։
Փաշինյանական իշխանությունն այսօր փաստացի ձևավորել է մի միջավայր, որտեղ արդարադատությունը կորցրել է իր հիմնարար առաքելությունը։ Օրենքի գերակայության փոխարեն հաստատվել է քաղաքական նպատակահարմարության գերակայություն, իսկ դատական համակարգի անկախությունը փոխարինվել է կեղծիքով ու ընտրովի արդարադատությամբ: Այս պայմաններում արդարադատությունը դառնում է ոչ թե հավասարության և իրավունքի պաշտպանության երաշխիք, այլ՝ ընտրովի կիրառվող գործիք, որի միջոցով լուծվում են քաղաքական խնդիրներ։ Սա արդեն վտանգավոր նախադեպ է, քանի որ խարխլում է պետական ինստիտուտների նկատմամբ վստահությունը և ստեղծում անկանխատեսելի իրավական միջավայր։
Սուրբ Աննա եկեղեցում տեղի ունեցած միջադեպից հետո կալանավորված 18-ամյա Դավիթ Մինասյանի դեպքը այս համակարգի բնութագրիչ օրինակներից է։ Երկամսյա կալանքի ընթացքում նրա առողջական վիճակի կտրուկ վատթարացումը Աբովյան ՔԿՀ-ում և նրա հետագա տեղափոխումը Նաիրի ԲԿ ոչ միայն հումանիտար խնդիր է, այլև իրավական և քաղաքական լրջագույն ազդակ։ Սա ցույց է տալիս, որ մարդու հիմնարար իրավունքները կարող են երկրորդական դառնալ քաղաքական հաշվարկների համատեքստում։
Արդարադատությունը չի կարող լինել կիսատ, պայմանական կամ ընտրովի։ Այն կա՛մ կա, կա՛մ չկա։ Եվ այնտեղ, որտեղ այն դադարում է լինել իրական, սկսվում է իրավական բեսպրեդելը:
Պետությունը չի կարող կառուցվել վախի, ընտրովի օրենքի և քաղաքական հաշվեհարդարի վրա։ Այն կառուցվում է վստահության, իրավունքի և արդարության հիման վրա։ Երբ այդ հիմքերը խարխլվում են, փլուզումը դառնում է ոչ թե հավանականություն, այլ՝ անխուսափելիություն:
Ցավոք, այս սկզբունքները վաղուց անտեսվում են փաշինյանական իշխանության կողմից։ Նրանք վաղուց արդարադատությունը օգտագործում են ոչ թե արդարություն հաստատելու, այլ սեփական խնդիրները լուծելու, քաղաքական հաշվեհարդար իրականացնելու և իրենց իշխանության վերարտադրությունը ապահովելու համար։
Եվ որքան երկար շարունակվի այս կեղծ իրականությունը, այնքան ավելի ծանր ու անդառնալի կլինի դրա հետևանքը։
Հետևաբար, հարցն այլևս մեկն է՝ վերականգնել իրական արդարությունը…»:
