Մեդիափորձագետ Տիգրան Քոչարյանը գրում է. «Քաղտեխնոլոգները/PRկները հաճախ մի ստանդարտ սխալ են անում. պատրաստի տեխնոլոգիան փորձում են «հագցնել» թեկնածուի հագով՝ առանց հասկանալու՝ այդ կերպարը նրան սազո՞ւմ է, թե՞ ոչ։
Օրինակ՝ ինտելիգենտ «գերազանցիկից» փորձում են մաչո սարքել, գյուղ չտեսածից՝ գյուղացու բարեկամ, աշխարհաքաղաքականությունից հեռու մարդուց՝ տարածաշրջանային փորձագետ, հիստերիկից՝ սառնասիրտ տնտեսագետ, կամ բոլորին «դու»-ով դիմողին ստիպում են «Դուք»-ով խոսել։
Արդյունքում մարդիկ տեսնում են, որ մատուցվող պատկերը չի բռնում թեկնածուի իրական տեսակի ու անցած ճանապարհի հետ, ու հասկանում են, որ իրենց պարզապես խաբում են։
Պետք է լինի հակառակը. նախ ուսումնասիրվի թեկնածուն, ու հենց իր բնական կերպարի հիման վրա մշակվի տեխնոլոգիան։
Բայց դրա համար ժամանակ ու ռեսուրս է պետք, թեկնածու պրոյեկտի ինքնարժեքը մեծանում է, մարժան փոքրանում է, ինչի վրա էլ փորձում են խնայել՝ վերջում թեկնածուին կանգնեցնելով կոտրված տաշտակի առաջ։
Օրինակներ չեմ բերում, բոլորիս աչքի առաջ են»:
