Այն զանգվածը, որը քվեարկել և շարունակում է հանդուրժել նիկոլենց, լուռ ընդունում է ազգային ինքնության հիմնասյուների հետևողական քանդումը։ Եկեղեցու թիրախավորումը, Արցախի էջը պաշտոնապես փակված հայտարարելը, պետական սիմվոլիկայից Արարատ լեռը ջնջելուն և անգամ Ցեղասպանության պատմական փաստի չեն առաջացնում համարժեք հանրային ընդվզում։ Այս հարցերում հասարակության այ շերտը դրսևորում է կա՛մ բացարձակ անտարբերություն, կամ անհասկանալիորեն արդարացվում է։

Մյուս կողմից՝ նույն այս լուռ զանգվածի մեջ բռնկվում է կատաղի ազգայնականություն, երբ խնդիրը տեղափոխվում է կենցաղային հարթություն։ Ցայտուն օրինակ է օդանավակայանի ժամանման սրահում տեղի ունեցած միջադեպը, երբ հայ երիտասարդի ու բլոգեր Թերեզա Մուռի միջև սկզբից լեզվակռիվ առաջացավ, իսկ այնուհետև երիտասարդը անցավ ձեռքով հարվածելուն, հանրության մի ստվար հատված արձագանքեց ոչ թե օրենքի դիրքերից, այլ կոպիտ ուժի արդարացմամբ։

Նույն պատկերն է, երբ որոշ զբոսաշրջիկները վրդովմունք են հայտնում Վարդավառի ժամանակ իրենց կամքին հակառակ ջրվելու դեմ։ Այդ պահին հանրային գիտակցության մեջ միանում է ինքնապաշտպանական կույր ռեֆլեքսը՝ «սա մեր երկիրն է, մեր ավանդույթները, չեք ուզում՝ ռադներդ քաշեք» թեզով։

Փաստացի երբ մարդն ինչ-որ պատճառներով (աշխատանք կորցնելու վախ, իշխանության բարիքներից օգտվելու հնարավորություն) անզոր է պաշտպանել իր իրական սահմանները, պատմական արդարությունն ու պետական շահը, նա սկսում է գերէմոցիոնալ պաշտպանել իր փողոցային վարքագիծն ու կենցաղային արատները՝ դրանք ներկայացնելով որպես ազգային դիմագիծ։

Օդանավակայանում կամ փողոցում օտարերկրացու նկատմամբ գերակայություն ցուցադրելը դառնում է սեփական հողում «տեր» զգալու ամենաէժան, անվտանգ և սիմվոլիկ եղանակը։

Սա ոչ թե առողջ հայրենասիրություն է, այլ իռացիոնալ հայրենասիրության դրսևորում է։

Ինքնության խորը ճգնաժամի մեջ գտնվող հայ հանրությունը՝ մեծամասամբ կորցնում է իրական արժեքների (անվտանգություն, պետականություն, ինստիտուտներ) և կենցաղային սովորույթների տարբերակումը, ինչը էլ ավելի է արագացնում և պետության բարոյական ու ֆիզիկական անկումը»: