Ըստ ՔՊ-ի՝ նման որոշումը հակասում է պետության վերաստեղծման հիմքերին, քանի որ 1990 թվականի Անկախության հռչակագրում ցեղասպանությունը հստակ նշված է որպես Հանրապետության վերածննդի հիմնասյուն։
Քրեականացման մերժումը կտրուկ հակադրվում է եվրոպական մի շարք երկրների փորձին։ Գերմանիայում, Ֆրանսիայում, Ավստրիայում և Բելգիայում Հոլոքոստի ժխտումը համարվում է հանցանք։
Ընդդիմադիր շրջանակները պնդում են, որ որոշումը զրկում է Հայաստանին բարոյական հեղինակությունից և ծառայում Թուրքիայի ու Ադրբեջանի շահերին։ Նրանք ընդգծում են, որ իշխանությունները տարիներ շարունակ հետևողականորեն նսեմացնում են ցեղասպանության միջազգային ճանաչման քաղաքական առաջնահերթությունը։ Փաշինյանը նախկինում հայտարարել էր, որ ցեղասպանության հարցը չպետք է լինի արտաքին քաղաքականության առանցքում, իսկ «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության ներկայացուցիչները անգամ խոսել են զոհերի թվի և մահվան հանգամանքների «վերանայման» անհրաժեշտության մասին։
Գործողությունների մակարդակում ևս արձանագրվել են նման քայլեր։ Մասնավորապես՝ Արսեն Թորոսյանը Բելգրադում հանդիպել էր Թուրքիայի նախարար Մահինուր Օզդեմիր Գյոքթաշի հետ, որը հայտնի է իր ժխտողական դիրքորոշմամբ և այդ վարքագծի համար պարգևատրվել է Թուրքիայի նախագահ Էրդողանի կողմից։
Օրինագծի մերժումը դիտարկվում է որպես ուղերձ Անկարային և Բաքվին, որ նույնիսկ Հայոց ցեղասպանության հարցը կարող է դառնալ քաղաքական սակարկության թեմա։ Քննադատները նաև նշում են, որ այդ որոշմամբ Հայաստանը աշխարհին ցույց է տալիս՝ օրենքով չի պաշտպանում այն, ինչ դիվանագիտությամբ պնդում է։
