Քաղաքագետ Հակոբ Բադալյանը գրում է. «Այստեղ հարկ եմ համարում անդրադառնալ մի թեմայի, որը հաճախ է շոշափվում նախընտրական պրոցեսի կոնտեքստում:
Թերագնահատվում է այդ պրոցեսում սոցիալ-տնտեսական օրակարգի դերը եւ նշանակությունը: Զարմանալիորեն, այդ օրակարգը դիտվում է «կենցաղային» կամ «հասարակ» տրամաբանությամբ, եւ ըստ այդմ այդպես է դիտարկվում այն ուժերի գործունեությունը, որոնք մեծ շեշտադրում են անում սոցիալ-տնտեսական թեմատիկայի վրա:
Մինչդեռ, ի՞նչն է ցանկացած պետության արտաքին քաղաքականության՝ թե հիմքը, թե նաեւ կարեւորագույն նպատակներից մեկը: Իհարկե՝ տնտեսական կարողությունների եւ ռեսուրսների ընդլայնումը: Ինչի՞ համար է ներկայիս դե ֆակտո համաշխարհային պատերազմը, որն է դրա առանցքային նպատակներից մեկը՝ համաշխարհային ռեսուրսների համար, դրանց տեղափոխման հաորդուղիների համար պայքարը, որովհետեւ նոր սառըպատերազմյան «դարաշրջանում» հենց այդ ռեսուրսներն են որոշելու գերտերությունների ուժերի հարաբերակցության հետագա ընթացքը:
Հայաստանն իհարկե գերտերություն չէ, բայց պետություն է, որի համակարգային կենսունակությունը լինելու է իր սոցիալտնտեսական կարողություններին, կառավարման արդյունավետությանը ուղիղ համեմատական: Մենք կարող ենք խոսել ազգային մեծ նպատակների մասին, բայց այդ խոսքերը կմնան բաժակաճառ, եթե մենք չենք կարողանում ստեղծել աշխատատեղեր, եթե չենք տիրապետում օրինակ ներդրումներ ներգրավելու, այդպիսով միջազգային գործընկերային հարաբերություններ կառուցելու, հետեւաբար մեր քաղաքական ու տնտեսական շահընկերների շրջանակը մեծացնելու գործնական կարողությունների, եթե մենք բացառապես արտաքին տնտեսական կոնյուկտուրայի խնամքին ենք, առանց ներքին արդյունաբերականացման, եթե մենք չենք կարողանում կառուցել սոցիալ-տնտեսական այնպիսի համակեցություն ու կառուցվածք, որը մի կողմից կնպաստի հանրային սոցիալ-հոգեբանության կայունացմանն ու առողջացմանը, իսկ մյուս կողմից՝ կձեւավորի արդեն ավելի մեծ նպատակների սպասարկման պետական կարողության հիմքը:
Ահա, թե ինչու է շատ կարեւոր, երբ ընդդիմության առաջատար ուժերը խոսում են սոցիալ-տնտեսական թեմաների մասին,, ներկայացնում են դրա վերաբերյալ առաջարկներ»:
