Ի դեպ, չորս տարի առաջ հենց այս օրերին Ադրբեջանի զինված ուժերը հերթական լայնածավալ հարձակումն իրականացրին Հայաստանի ինքնիշխան տարածքի նկատմամբ՝ թիրախավորելով նաև Ջերմուկի ուղղությունը։ Երկօրյա մարտերի հետևանքով հայկական կողմն ունեցավ 224 զոհ, օկուպացվեց ավելի քան 100 քառակուսի կմ հայկական տարածք։
Ութ տարի շարունակ Հայաստանի ինքնիշխանության մասին ամենօրյա ռեժիմով խոսող իշխանությունն այդ նույն ինքնիշխանության պաշտպանության համար զոհվածների հիշատակին որևէ միջոցառում չկազմակերպեց։ Փոխարենը՝ այդ օրերին իշխանության օրակարգում հեծանվարշավն էր։
Մինչդեռ Ադրբեջանում ընթանում է ճիշտ հակառակ գործընթացը։ Ալիևի օգնական Հիքմեթ Հաջիևը եվրոպական մի շարք երկրների դեսպանների հետ այցելել է օկուպացված Արցախ, որտեղ հայկական եկեղեցիները ներկայացվել են որպես «ալբանական», իսկ հայկական մշակութային ժառանգության մաս կազմող թանգարանային գրքերն ու նմուշները դարձել են ծաղրանքի առարկա։
Այս ամենի ֆոնին հարց է առաջանում՝ ո՞րն է Հայաստանի իշխանության արձագանքը։ Երբ Ադրբեջանը հետևողականորեն փորձում է վերաշարադրել Արցախի պատմությունը, ջնջել հայկական հետքը և միջազգային հանրությանը ներկայացնել իր իսկ կառուցած պատումը, ինչպե՞ս է Հայաստանի իշխանությունը պատկերացնում խաղաղության օրակարգը՝ լռելով թե՛ Հայաստանի ինքնիշխան տարածքի դեմ ագրեսիայի զոհերի հիշատակի, թե՛ Արցախի հայկական ժառանգության նկատմամբ իրականացվող քաղաքականության մասին։
Լռենք, որ փխրուն խաղաղությանը չվնասենք․ ահա սա է ՔՊ-ական իշխանության արձագանքը։ Արդյո՞ք սա Բաքվում չի ընկալվում որպես իր օրակարգն ավելի առաջ տանելու հնարավորություն։
