Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանի թելեգրամյան գրառումը. «Իլհամ Ալիևը չի մեկնել Սանկտ-Պետերբուրգ, պաշտոնական բացատրության համաձայն՝ զբաղվածության պատճառով:

Իսկ ի՞նչը կարող էր լինել Ալիևի՝ չմեկնելու իրական պատճառը: Դարձյալ ինչ որ բանով խռովա՞ծ է Պուտինից: Թվում է, որ ընդամենը երկու ամիս առաջ՝ հոկտեմբերին, նրանք հաղթահարեցին մոտ տասնամսյա լարվածությունը, հանդիպելով Դուշանբեում կայացած ԱՊՀ գագաթնաժողովի շրջանակում, ունենալով նկատելի ջերմ զրույց:

Ի՞նչ նոր «սև կատու» է անցել նրանց միջով, որ Ալիեւը հրաժարվել է մեկնել Սանկտ-Պետերբուրգ, ասելով, թե զբաղված է:

Չլինի՞, թե Բաքվին անհանգստացրել է հայտարարությունը, որ Թեհրանից արել է Իրանի Գերագույն հոգեւոր առաջնորդի միջազգային հարաբերությունների հարցերի խորհրդական Վիլայաթին, ասելով, թե Իրանի համար չի նկատվում որևէ տարբերություն Թրամպի ուղու և Զանգեզուրյան միջանցքի միջև և Թեհրանը դեմ է այդ ծրագրի իրականացմանը: Վիլայաթին դա ասել էր Հայաստանի դեսպանի հետ հանդիպմանը, բայց դրանից նեղսրտե՞լ է Ալիևը:

Բայց չէ՞ որ նա բոյկոտել է Ռուսաստան այցը: Ադրբեջանի նախագահը սակայն լավ է պատկերացնում, որ, եթե Իրանից հնչել է կոշտ հայտարարություն, ապա այդ հայտարարությունը թերևս համաձայնեցված է Ռուսաստանի հետ, որի հետ Թեհրանը ստորագրել է ռազմավարական համապարփակ գործընկերության մեծ պայմանագիրը: Չէ՞ որ Ալիևը այդ հայտարարությունց առաջ էլ Բաքվում ընդունել էր Իրանի ԱԳ նախարարին, և թերևս հիանալի է տիրապետում, թե ինչն ինչոց է:

Ես չեմ կարող պնդել, որ այստեղ է Սանկտ-Պետերբուրգ չմեկնելու բուն պատճառը, բայց կարող եմ դիտարկել՝ որպես հնարավորներից մեկը:

Ամբողջ հարցն այն է, որ հասնելով Թրամպի ուղուն, Իլհամ Ալիևը թերևս ակնկալում էր, որ դրա իմպլեմենտացիայի հարցում ի վերջո առաջնորդողը կլինի այն մոտեցումը, որ դավանում է Լոնդոնի առաջնորդությամբ գործող եվրաատլանտյան գլոբալիստական թևը:

Բայց, օրեր առաջ Աշգաբադում սակայն ըստ երևույթին Պուտին-Էրդողան քննարկման բովանդակությունը այնքան էլ չի գոհացրել Ալիևին»։