Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանը գրել է.
«Ադրբեջանի «շքերթի» մասին խոսելու շատ բան կա մի կողմից, եւ ըստ էության խոսքերն ավելորդ են թվում մյուս կողմից, որովհետեւ թե շքերթի անտուրաժը՝ Էրդողանի ու Շարիֆի մասնակցությամբ (բացակայում է թերեւս Նաթանյահուն), թե Ալիեւի հռետորաբանությունը ընդհանրապես՝ ինքնին խոսուն են:
Տխուր խորհրդանշականությամբ, Ադրբեջանի այդ ռազմական ցուցադրության ֆոնին Հայաստանի վարչապետը հայ հանրությանն է ներկայացնում «Հայաստանի զինվորների նոր ընկերոջը»՝ ինչ որ «չորքոտանի ռոբոտի», եւ կոչ անում քաղաքացիներին հիսուն հոգանոց խմբեր կազմել, որպեսզի նրանց տանի եւ ցույց տա նոր դիրքային ինժեներիան եւ սպառազինությունը:
Մարդը, որ պատերազմի ժամանակ քաղաքացիներին կոչ էր անում հանդերձանք «ճարել» ու կամավորական խմբեր կազմել պատերազմ գնալու համար՝ այդ ընթացքում փաստորեն լավ իմանալով, որ պատերազմն էլ գնում է դեպի անփառունակ պարտություն, այժմ կոչ է անում կազմել 50 հոգանոց խմբեր, որպեսզի նրանց ցույց տա դիրքային նոր ինժեներիան ու սպառազինությունը:
Եվ դա այն պարագայում, որ ավելի ճիշտ կլինի թերեւս քաղաքացիների հարցը, թե ինչու՞ օրինակ պետք է Հայաստանում հրաժարվենք «մարտունակ բանակ» բառակապակցությունից՝ ինչպես օրերս հորդորում էր Նիկոլ Փաշինյանը, եւ օգտագործենք՝ «պաշտպանունակ բանակ» արտահայտությունը: Ինչու՞ չի կարելի կամ նպատակահարմար չէ «մարտունակ բանակը»: Գուցե չորքոտանի ռոբոտով հիացողները այդ հարցն ուղղեն այդ ռոբոտի պատկերը ներկայացնող վարչապետ Փաշինյանին:
Որովհետեւ, եթե չի կարելի «մարտունակ բանակ» ասել, գուցե չի կարելի նաեւ, որ այդ ռոբոտը հաչա՞:
Սա իհարկե կատակի թեմա չէ, որովհետեւ հարցը իսկապես շատ էական է: Ադրբեջա՞նն է դժգոհ «մարտունակ բանակից», թե՞ Նիկոլ Փաշինյանն ինքն է համարում, որ դա «կոնֆլիկտային» է, իսկ ահա «պաշտպանունակը»՝ խաղաղատենչ:
Այդ դեպքում, հարգելի 50 հոգանոց խմբեր, երբ գնաք նոր ինժեներիան տեսնելու, գուցե խնդրեք ձեզ ցույց տան նաեւ ձեր տեսածի համար Ադրբեջանի արտոնագիրը: Որովհետեւ, եթե «արտոնված» չէ նույնիսկ «մարտունակ բանակ» արտահայտությունը, այդ դեպքում մեծ հարց է՝ ձեր ցույց տրվողը արտոնվա՞ծ է, եւ որպես ի՞նչ՝ որպես իրական մարտունակություն ապահովելու կոչված գորշոն, թե՞ զուտ նախընտրական ցուցանմուշ»:
