«Այդ օրը աշխատում էինք և ժամը մեկին իմ հետ աշխատող մի կնոջ հետ անտառներով ոտքով աշխատանքից գնացինք գյուղ ու չգիտեինք կհասնենք, թե, ոչ»,- Եռաբլուրում ասաց Մարտակերտի շրջանի Կճողուտ գյուղից բռնագաղթած կինը։
Կնոջ խոսքով, երբ երրորդ օրն ասել էին, թե շարասյունով պետք է գյուղից դուրս գան, մտածել են ժամանակավոր է, ոչինչ չենք վերցրել հետները՝ մի շիշ ձեթ, մի փոքր գազի բալոն և մի դույլ կարտոֆի, որ անտառներում ուտեն, իսկ հաց չի եղել։
Նա պատմեց, որ իրենց բերել 3 օր պահել են օդանավակայանում։
«Սեպտեմբերի 25-ի առավոտյան երբ մեզ ասացին, որ պետք է լքնեք Ստեփանակերտը, ամուսինս այդ ապրումներից մեքենայի ղեկին ինսուլտ ստացավ, մի կերպ հասանք Գորիսի գյուղերից Կոռնիձոր, որտեղից միանգամից շտապօգնությամբ նրան տարան Գորիսի հիվանդանոց, որտեղից ուղղաթիռով տեղափոխեցին Երևան «Սուրբ սարգիս» հիվանդանոց ու երկու տարի է մենք տառապում ենք»,-պատմեց կինը ու շարունակեց.
«Դուք չգիտեք, թե մենք ինչի միջով ենք անցել։ Առավոտը սկսվում է մինչև գիշեր ես անիծում եմ Նիկոլին, վայ Նիկոլ… Ինքն էլ այդ ամենը մեր հետ պետք է անցներ, որ իմանար արցախցու վիճակը, չնայած էդ իր վրա չի էլ ազդի։
Աստված եմ կանչում, որ Նիկոլն ու իր խունտան էդ օրն ընկնի, որ մեր ղադրն իմանա…Եթե վաղն ասեն, որ պետք է գնաս Ղարաբաղ, առաջինը ես կգնամ, բոբիկ ոտքերով, չոքեչոք, թող տունը չլինի,ոչ միբան չլինի, բայց ես կգնամ կհասնեմ այնտեղ»։
Մանրամասն՝ տեսանյութում։
