«Ժողովուրդ» օրաթերթը գրում է. «Նախընտրական շրջանում Հայաստանում կրկին ակտիվանում է հին ու ծանոթ մեխանիզմը․ տարիներով չլուծված համայնքային խնդիրները հանկարծ դառնում են իշխանության «ուրախալի լուրեր»։ Եթե նախկինում ընտրություններից առաջ ասֆալտ փռելը, շինարարական աշխատանքներ խոստանալը կամ համայնքային խնդիրներ լուծելու հայտարարությունները դիտարկվում էին որպես ընտրողի վրա ազդելու գործիք, ապա այսօր նույն ձեռագիրը նկատվում է արդեն ՔՊ-ի իշխանության օրոք։
Գեղարքունիքի մարզպետ Կարեն Սարգսյանը, դիմելով վարդենիսցիներին, գրել է․
«Սիրելի՛ վարդենիսցիներ, ևս մեկ ուրախալի լուր ունեմ հայտնելու։
Կայացել է Ծովակ-Վարդենիս 9 կմ ընդհանուր երկարությամբ ավտոճանապարհի հիմնանորոգման մրցույթը։
Ծրագրով նախատեսվում է իրականացնել մայթերի և ջրահեռացման համակարգերի կառուցման, ճանապարհի հիմքի, ինչպես նաև երկշերտ ասֆալտբետոնյա ծածկի տեղադրման աշխատանքներ։
Ծրագրի ավարտին կիրականացվի նաև ճանապարհային նշանների տեղադրման և գծանշման աշխատանքներ։
Այս ճանապարհը տարիներ շարունակ եղել է վարդենիսցիների ամենասպասված ու ամենակարևոր խնդիրներից մեկը…
Մենք շարունակում ենք հետևողական աշխատել, որպեսզի խաղաղ ու կայուն պայմաններում զարգացնենք պետությունն ու մեր համայնքները»։
Առաջին հայացքից՝ սովորական ճանապարհաշինական ծրագրի մեկնարկ է, բայց նման մրցույթներ ամսվա ընթացքում շատ են հայտարարվում՝ առանց ամպագոռգոռ գովազդի։ Նախընտրական շրջանում նման հայտարարությունները քաղաքական ենթատեքստից զրկված դիտարկել հնարավոր չէ։ Հատկապես, երբ Գեղարքունիքի մարզպետ Կարեն Սարգսյանն ինքն է ընդգծում, որ ճանապարհը «տարիներ շարունակ» եղել է վարդենիսցիների ամենասպասված խնդիրներից մեկը։
Այս ֆոնին ուշագրավ է հիշել Գյումրիի դեպքը։ Մարտուն Գրիգորյանի հորը նախորդ տարի Գյումրիում ձերբակալեցին փողոցում «շեբեն» լցնելու համար։ Նրա ընտանիքի շուրջ իշխանական և մերձիշխանական դաշտում ամիսներ շարունակ շրջանառվում էին մեղադրանքներ, թե ընտրություններից առաջ «շիբին» է բաժանվել կամ ասֆալտապատման խոստումներ են հնչել։ Գրիգորյանն էլ հրապարակային պնդել էր, որ փորձ է արվել իրեն վարկաբեկել՝ «ընտրակաշառք բաժնողի» պիտակ կպցնելով։
Ստացվում է հետաքրքիր հակասություն․ երբ նման խոստումների կամ շինարարական աշխատանքների մասին խոսվում էր ընդդիմադիրների կամ նախկինների համատեքստում, իշխանական քարոզչությունը դա ներկայացնում էր որպես ընտրակաշառքի, վարչական ազդեցության կամ ընտրողի կամքի վրա ազդելու փորձ։ Իսկ երբ նույն տրամաբանությամբ՝ ընտրություններից առաջ, պետական պաշտոնյան «ուրախալի լուր» է հայտնում տարիներով չլուծված ճանապարհի մասին, դա արդեն մատուցվում է որպես «համայնքների զարգացում»։
Խնդիրը ճանապարհի հիմնանորոգումը չէ։ Վարդենիսն ու Ծովակը պետք է ունենան անվտանգ և բարեկարգ ճանապարհ։ Խնդիրն այն է, թե ինչու է պետական ծրագիրը նախընտրական շրջանում ներկայացվում քաղաքական շնորհի լեզվով։ Եթե ճանապարհը հարկատուի գումարով իրականացվող պետական պարտավորություն է, ապա այն չպետք է դառնա ՔՊ-ի նախընտրական իմիջի մաս։
ՔՊ-ն տարիներ շարունակ խոստացել էր մերժել հին ընտրական մշակույթը։ Բայց այսօր տեսնում ենք նույն գործիքը՝ ասֆալտ, պետական ռեսուրս, պաշտոնական հայտարարություն և ընտրություններից առաջ «ուրախալի լուրեր» ու ընդդիմադիրների շտաբներից ձերբակալություններ։ Միայն դերակատարներն են փոխվել»։
