Այս ամբողջ ճնշման ու պետական ռեսուրսի չարաշահման ֆոնին, սակայն, արձանագրվեց հետևյալ պատկերը. Ազգային ժողովի «Ուժեղ Հայաստան» խմբակցության ղեկավար Նարեկ Կարապետյանի փաստարկած տվյալներով, ընդդիմադիր 4 հիմնական ուժերը 2021 թվականի համեմատ ստացան 80 %-ով ավելի քվե՝ ընդհանուր առմամբ կրկնապատկելով իրենց ձայները։ Սա կարևոր ցուցանիշ է. երբ իշխանությունը գործադրում է վարչական ու ֆինանսական ողջ արսենալը, բայց ընդդիմադիր քվեն աճում է գրեթե 2 անգամ, դա նշանակում է, որ պետական ռեսուրսի ազդեցության լիմիտը սպառված է։ Համակարգային ճնշումներն այլևս չեն աշխատում այնպես, ինչպես նախկինում, իսկ հանրային դիմադրողականությունը հասել է այն մակարդակի, որ վարչական լծակներով հնարավոր չէ կասեցնել ձայների արտահոսքը:
Այս իրավիճակը ցույց է տալիս, որ ՔՊ-ի հեռացումը ոչ թե էմոցիոնալ ցանկություն է, այլ իրատեսական խնդիր, որը պահանջում է հստակ ինստիտուցիոնալ աշխատանք։ Եթե նման ճնշումների պայմաններում ընդդիմադիր դաշտն ապահովել է նման աճ, ապա հետևողական քաղաքական ու կազմակերպչական աշխատանքի, ընտրական աշխարհագրության ընդլայնման և ռեսուրսների ճիշտ տեղաբաշխման դեպքում իշխանափոխությունը դառնում է լիովին հասանելի նպատակ։
2026-ի ընտրությունների արդյունքները փաստեցին. իշխող ուժի վերահսկողությունը ձևական է, իսկ համակարգված ինստիտուցիոնալ աշխատանքի դեպքում քաղաքական փոփոխություններն անխուսափելի են։
Առավել մանրամասն թերթի այսօրվա համարում
