«Երբ ԵՄ և ԵԽ ամբիոնները պատգամավորների, հիմնականում՝ թուրք, ադրբեջանցի և ալբանացի, ծափերի ներքո համառորեն օգտագործվեցին Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու հասցեին հերյուրանքներ հնչեցնելու, ընդհուպ՝ «գործակալ» և «ահաբեկչություն հովանավորող» կառույցներ անվանարկելու նկրտումներով, Հայ Եկեղեցին հարկադրված նախաձեռնեց այդ կառույցներին պարզաբանումներ փոխանցելը: Միջազգային կառույցները, այդ թվում գիտաժողովների անվան տակ (հիշենք, օրինակ թե ինչպես անցյալ տարի ապրիլի 10-ին Վատիկանի Գրիգորյան համալսարանում կազմակերպվեց «Քրիստոնեությունը Ադրբեջանում» խորագրով գիտաժողովը) հակաեկեղեցական զրպարտանքով հեղեղված են նաև ադրբեջանական իշխանության, հատկապես՝ հոգևոր առաջնորդ Փաշազադեի ջանքերով: Ընդ որում, մինչ այդ, Հայ Եկեղեցին շուրջ մեկ տարի, սկզբունքորեն զերծ է մնացել միջազգային կազմակերպություններին դիմելուց, թեպետ՝ լիարժեք հիմքեր է ունեցել: Սակայն անտեսելն արդեն դարձել էր չափազանց վտանգավոր»,-գրել է  իրավագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր Գևորգ Դանիելյանը։

Նա շարունակել է. «Հիմա այս պարզ ու տրամաբանական արձագանքը որոշ հաստիքային քարոզիչներ փորձում են հրամցնել իբրև ներքին գործերին միջամտելու հրավերք, մոռանալով, որ հրավերքի հեղինակները հենց իրենք են, իսկ Հայ Եկեղեցին ընդամենը փորձում է հերքել ամենուրեք տարածված բացահայտ անհիմն զրպարտանքը:

Ամենակարևորը՝ Հայ Եկեղեցին արտաքին ուժերի կարիքը չունի, քանզի իրեն լիարժեք ու անվերապահորեն սատարում է հայ ժողովուրդը …»։