ՀՀ արդարադատության նախկին նախարար Գևորգ Դանիելյանը գրում է․
«Բաքվում դասական իմաստով պատանդի կարգավիճակում պահվող հայազգի գործիչներին ոչ միայն շինծու մեղադրանքով պարզապես դատապարտեցին ցմահ ազատազրկման, այլև դատական ակտով գնահատվեց նորանկախ Հայաստանի և միջազգային իրավունքի նորմերին խիստ համահունչ ինքնորոշման իրավունքն իրացրած Արցախի իշխանությունների տասնամյակների ողջ գործունեությունը, որպես մարդկության դեմ ուղղված միջազգային հանցագործություն՝ ինչի դառը պտուղները դեռ երկար ենք ճաշակելու։
ԵԽԽՎ֊ը բավարարվեց սոսկ դատապարտյալներին հանձնելու վերացական բանաձև հնչեցնելով, ինչը միանշանակ հումանիտար նախաձեռնություն է, բայց դրանից իրավաքաղաքական գնահատականը չի փոխվում։ Իրենց ընկալմամբ սա սոսկ «խաղաղության» մասին հերթական հաշվետվությունը գրանցելու միջոց է, ոչ ավելին։ Այս ամենի համատեքստում, առերևույթ ցեղասպանություն իրագործած Ադրբեջանի իշխանությունը, արդեն նոր կարգավիճակի մեջ կարող է և «մեծահոգաբար» հայտարարել, որ ներում է ….»:
