Քաղաքագետ Արա Պողոսյանը գրում է.
«Վրաստանում կատարվող անխոս ունի նույն կամ գրեթե նույն տրամաբանությունը, ինչ 2018 թվականին Հայաստանում կատարվածը։
Եթե Հայաստանում 2018 թվականին տեղի ունեցածի նպատակը Հարավային Կովկասի նոր վերաձևման մեկնարկն էր, ապա Վրաստանում տեղի ունենալիքը Հարավային Կովկասի վերաձևման ավարտական փուլի մեկնարկն է լինելու։
Վրաստանի դերը հակառուսական ճամբարում շատ հստակ նախանշված էր` Ուկրաինայի հետ դառնալ հակառուսական օպերացիայի երկրորդ հենակետը։ Սակայն Իվանիշվիլին և վրացական իշխող էլիտաները կարողացան հստակորեն տարանջատել ազգային հիմնարար շահը գլոբալ օտարների շահերից և կառչել ազգային շահերի սպասարկմանը։
Վրաստանի խաղաղությունը և բազմակողմ քաղաքականությունը ո’չ միայն Վրաստանի, այլև Հայաստանի համար են չափազանց կարևոր։ Եվ այս իրավիճակում Բիձինա Իվանիշվիլին և իր կուսակցության ձևավորած մեծամասնությունը իսկապես ձևավորել է վրացական դիմադրության կարևոր հանգույց, թույլ չտալու կրկնել 2018 թվականի «հայկական աղետը» Վրաստանում։
Քաղաքական համակարգի էվոլյուցիոն փոփոխություններն են երաշխիքը, որ երկիրը քիչ թե շատ կմնա կանխատեսելի և ցնցումներից հեռու։ Իսկ որ ամենակարևորն է, ռեվոլյուցիոն ճանապարհով փոխված իշխանությունները որպես կանոն քաղաքական պարտք են կուտակում արտաքին դերակատարների մոտ, ինչը արտահայտվում է նրանց ապագա իշխանավարման մեջ։
Խաղաղություն և կայունություն մեր բարեկամ Վրաստանին»։
