Yerevan.Today-ի լրագրող Նինա Հայրապետյանը գրել է․

«Վերջին օրերին անընդհատ թերթում եմ անշարժ գույքի գործակալությունների էջերը՝ հույս ունենալով գտնել հարմար տարբերակ, թեկուզ Երևանից դուրս։

Մենք ապրում ենք ամուսնուս ծնողների հետ՝ 4 հոգով։ «Բնակապահովման» ծրագրի շրջանակում «պետությունը» մեր ընտանիքին հատկացնում է 41․687 դոլար (Երևանում՝ 31․265, իսկ որոշ սահմանամերձ գյուղերում՝ մինչև 52․312)։ Վերջին դեպքում գումարը հաճախ անգամ չի համապատասխանում շուկայական արժեքին՝ օրինակ բանկերը այդ գյուղերում երկհարկանի տունն անգամ 10․000 չեն գնահատում։ Տրամաբանական հարցն ակնհայտ է՝ մնացորդը դեպի ո՞ւմ գրպանն է գնում։

Նույնիսկ հեռավոր Գորիսում այդ գումարով հազիվ կարելի է գնել փոքր, 2 սենյականոց բնակարան (մինչև 40 քմ)։

Եթե մեզ դիտարկեն որպես երկու առանձին ընտանիք, գումարը բաժանվում է 2-ի, ինչը էլ ավելի է փոքրացնում հնարավորությունները։

Մեզ առաջարկում են նաև կառուցել տուն, բայց միայն նախապես մշակված տիպային նախագծերից մեկով, ընդ որում՝ դրանց նախահաշիվները մի քանի անգամ գերազանցում են մեզ հասանելի գումարը։ Իսկ էկո տները, որոնք շատ ավելի էժան են, համարվում են «շարժական գույք» և ծրագրի շրջանակում չեն ընդունվում։ Այստեղ նույնիսկ հեգնանք կա՝ ասում են, եթե Արցախը հետ բերեն, ձեր տունն էլ հետներդ կտանեք։

Ծրագրի պայմաններն ունեն նաև այլ սահմանափակումներ.

• Չի թույլատրվում համադրել մեկ այլ բնակապահովման ծրագրի հետ (օր․՝ երիտասարդ ընտանիքներին տրվող)
• Չի թույլատրվում գնել բարեկամից (իսկ ո՞վ կհամաձայնվի օտարին վաճառել այդքան ցածր գնով)

Մեր ընտանիքը երբեք չի մտածել Արցախում մեր տունը վաճառելու մասին, բայց պատկերացրեք՝ մեր հարևանը 2020-ի պատերազմից հետո իր 3 սենյականոց բնակարանը վաճառել էր 60․000 դոլարով։ Իմ հայրական տունը՝ 4 սենյականոց (108 քմ)՝ մոտ 80․000 դոլար, ամուսնուս ծնողների բնակարանը՝ 3 սենյակ։ Այս ամենից հետո ումի՞ց պետք է պահանջեմ փոխհատուցում։ Ձեր «նախաստորագրված ստորացումը» կօգնի՞ արցախցիներին բնակապահովման հարցում։

Խնդրում եմ՝ Երևանում վարձով բնակվողները չհամեմատեն իրենց ու արցախցիներին։ Այո, 31․265 դոլարը մեծ գումար է, եթե համեմատում ես զրոյի հետ։ Բայց փորձեք համեմատել այն ամենի հետ, ինչ մենք կորցրել ենք։ ՄԵՆՔ ՄԵՐ ԾՆՆԴԱՎԱՅՐԸ ԼՔԵԼ ԵՆՔ Ո՛Չ ՄԵՐ ԿԱՄՔՈՎ։

Հ․Գ․ կլսեմ առաջարկներ՝ ինչպես այս պայմաններում լուծել բնակարանային հարցը և չընկնել պարտքերի տակ, թեև նույնիսկ դա են արհեստականորեն դժվարացնում»։