Տիգրան Քոչարյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Սա էլ ասեմ, ու թեման որոշ ժամանակով փակեմ:

Վարդան Ղուկասյանը պետք է դառնա քաղաքապետ, որովհետև ինքը ստացել է առավելագույն քանակի ձայները ընդդիմության մեջ և Կարեն Սիմոնյանը ու Ռուբեն Մխիթարյանը համարել են, որ ինքը պետք է ձևավորի իշխանությւոնը Գյումրիում:

Հանրային և ներքին ճնշման ու համոզման արդյունքում, Մարտուն Գրիգորյանը համաձայնվեց 2 ձայն տալ իլ ավագանիների ցուցակից, որպեսզի Վարդան Ղուկասյանը ընտրվի քաղաքապետ:

Վարդան Ղուկասյանի փոխարեն այս իրավիճակում կարող էր լիներ Մարտունը, Ռուբենը, Կարենը, Արտյոմը , եթե իրենք հավաքեին ավելի մեծ քանակով ձայներ, և նույն հանրային ճնշումը, այդ թվում իմ, կլիներ արդեն, օրինակ Ղուկասյանի վրա, եթե այսպիսի իրավիճակւ կրկնվեր:

Կարևորը Պրինցիպն է, փոքրից դեպի մեծը, ոչ թե հակառակը:

Հաջորդ հարցը.
Ղուկասյանը դարձավ քաղաքապետ ու , ենթադրեքն, մոռացավ ինչի համար ա դարձել քաղաքապետ: Շատ լավ, կան բազմաթիվ քաղաքական, հանրային և այլ վերահսկՄԱՆ ու խոչընդոտման մեխանիզմեր, որոնք իրեն կվերադարձնեն ճիշտ ուղղու վրա, կամ նույնիսկ կհեռացնեն պաշտոնից:

Ուղղակի ներկա փուլում ,իշխանության վերարտադրման բոլոր հնարավորոււթյունների վրա պետք է խաչ քաշվեր:

Հիմա:
Հնարավոր է փողոցով, հնարավոր է արտահերթով, հնարավոր հերթականով մենք գնալու ենք իշխանության դեմ պայքարի:

Եվ այդ պայքարում տատանվող, կեսից կորող, լռող, իշխանափոխության դեռ չհասած ոտքերից բռնող,խաղեր տվող կամ ուլտիմատում քաշողներ պետք չեն:

Հ.Գ. Փաստորեն կարելի է հանգիստ գնալ տարանջատված, իրար չսիրելով, սեփական տարբեր ծրագրերով, համոզմունքներով և հաղթել նիկոլին:

Սա արդեն փաստ է և իրողություն: