Հակոբ Բադալյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է․
Սա ոչ միայն ծիծաղելի չէ, այլ թերեւս նույնիսկ խիստ մտահոգիչ, երբ ըստ էության բավականին նկատելի նախընտրական տրամաբանության մեջ է «ներբեռնվում» նաեւ Կենտրոնական բանկը:
Մասնավորապես, ԿԲ-ն առաջարկում է բանկերին սառեցնել բոլոր այն վարկերը, որոնք քաղաքացիների անունով ձեւակերպվել են զեղծարարության հետեւանքով:
Թերեւս հասկացաք, որ խոսքը այն դեպքերի մասին է, երբ քաղաքացուց կորզվել են տվյալներ եւ նրա անունով ձեւակերպվել վարկեր եւ յուրացվել փողեր: Բազմաթիվ քաղաքացիների բողոքում են բանկերին, եւ ստանում պատասխան, որ՝ մեղավորը դուք եք, պետք է ուշադիր լինեիք ձեր տվյալները ուրիշին չտալու համար:
Խոշոր հաշվով իհարկե զուտ այդ, կրկնեմ՝ զուտ այդ ձեւակերպումը իրավացի է: Բայց, մենք չենք կարող իրավիճակը գնահատել զուտ մի ձեւակերպումով: Որովհետեւ, ի վերջո, տեխնոլոգիաները զարգանում են շատ արագ եւ ոչ բոլոր քաղաքացիներն են, որ կարողանում են դրանց հետեւից հասնել իրենց տեխնոլոգիական գրագիտությամբ:
Այո, հարգելիներ, գուցե ձեզ համար այդ ամենը այլեւս այբբուբենին հավասար պարզություն ունի, բայց կան հազարավոր քաղաքացիներ, որոնք ամենատարբեր օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ պատճառներով կարող են չկողմնորոշվել տեխնոլոգիաների, զանազան կոդերի աշխարհում:
Հետեւաբար, սրա համար է պետությունը, որպեսզի պահանջի տնտեսվարողներից քաղաքացիների հետ հարաբերության այնպիսի ստանդարտներ, որոնք կպաշտպանեն ընդհուպ տեխնոլոգիապես անգրագետ քաղաքացիներին:
Հիմա, ԿԲ-ն դիմում է եւ առաջարկում սառեցնել զեղծարարների կորզած վարկերը, որոնք քաղաքացիների անունով են անկախ նրանց կամքից:
Իհարկե, լավ առաջարկ է, եւ ինքս կողմ եմ, որ լինի այդպես, որ այդ մարդիկ կարողանան գիշերը քնել հանգիստ:
Բայց, ու՞ր էր մինչեւ հիմա ԿԲ-ն: Ինչու՞ հանկարծ այդ մեծահոգի քայլի մասին միտք հղացավ հիմա՝ դե ֆակտո նախընտրական տարում: Այն դեպքում, երբ խնդիրը առկկա է մի քանի տարի: Մի քանի տարի է տարբեր մասնագետներ, փաստաբաններ՝ որոնք զբաղվում են զեղծարարության զոհ դարձած քաղաքացիների խնդիրներով, տարբեր քաղաքացիներ, ահազանգում են այս կապակցությամբ, բայց ոչ մի սկզբունքային ու համակարգային պետական արձագանք:
Հիմա որոշել են սառեցնել եւ ուսումնասիրել խնդիրը, այն դեպքում, երբ այս ընթացքում նորանոր զոհեր են հայտնվել զեղծարարների թակարդում: Մինչդեռ, պետք էր խնդրին արձագանքել առաջին իսկ դեպքերից հետ, առաջին իսկ ահազանգից հետո, եւ դնել անվտանգության համակարգերը բարձրացնելու պահանջ՝ բոլոր բանկերի առաջ:
Առավել եւս, եթե կան տեխնոլոգիական գրագիտության «գուրուներ», պետք է որ հենց նրանց մտքով առաջինն անցներ, որ ժամանակակից թվային աշխարհը ստեղծում է այդպիսի ռիսկեր, հետեւաբար մարդկանց դեպի այդ աշխարհ մղելուն միտված որոշումներից բացի, կառավարությունները պարտավոր են զուգահեռ կայացնել այդ աշխարհում մարդկանց անվտանգությունն ու պաշտպանվածությունը բարձրացնող որոշումներ: Ընդ որում, հարցերով զբաղվել՝ չսպասելով նախընտրական ժամանակահատվածի:
