Քաղաքական վերլուծաբան Հակոբ Բադալյանը գրում է.

«Նիկոլ Փաշինյանը անդրադառնալով «ադրբեջանցիների վերադարձի» հարցին հայտարարում է, թե դա կապված է արցախցիների վերադարձի թեմային: Ըստ նրա, Ղարաբաղի, Նախիջևանի, Բաքվի, Կիրովաբադի հայերի վերադարձի թեմաները ներքին կապեր ունեն։

Իսկապե՞ս: Իլհամ Ալիեւը երբ հանձնարարություն է տալիս իր պաշտոնյաներին, որ նրանք առաջ մղեն օրակարգում այդ հարցը, կարծես թե չի հայտարարում, թե՝ «քանի որ հայերը խոսում են այսպես այսպես, դուք էլ առաջ մղեք այս հարցը»:

Ալիեւը որեւէ կերպ չի հայտարարում, թե իր այդ օրակարգը կապված է հայերի վերադարձի որեւէ հարցի հետ: Ավելին, կարծում եմ նա նույնիսկ չի էլ տագնապում «պատասխան հարցադրումներից»: Որովհետեւ ինքնին վերադարձի հարց բարձրացնելը չէ խնդիրը, այլ այդ հարցը «սպասարկելը»: Եվ այստեղ, Ադրբեջանը անհամեմատ ավելի մեծ հնարավորություն ունի, մի շարք պատռճառներով, որոնց մասին ներկայումս գուցե չարժե խոսել:

Հետեւաբար, եթե մենք անգամ լռենք մեր վերադարձի իրավունքների մասին, Ադրբեջանը չի լռելու, որովհետեւ նրա մոտիվը բացարձակապես «հայելային պատասխանը» չէ: Նրա մոտիվը Հայաստանի հանդեպ դեմոգրաֆիական էքսպանսիան է: Ու նա առաջ է տանելու այդ հարցը: Իսկ Նիկոլ Փաշինյանը, հարցի տրամաբանությունը բերելով «հայելայնության» դաշտ, իրականում լեգիտիմացրել է Ադրբեջանի հավակնությունը»։