Հանրային ռադիոյի նախկին իրավաբան Սիրուշ Աղվանյանը գրել է.
«Խոստացել էի ավելի մանրամասն ներկայացնել, թե ինչպես ստացվեց, որ ինչ-որ մեկի քմահաճույքով կարգապահական պատասխանատվության ենթարկվեցի և դատական կարգով այն անվավեր ճանաչվեց։
Ոչ այնքան վաղ անցյալում Հանրային հեռարձակողի խորհուրդը Հանրային ռադիոյի տնօրեն նշանակեց Արմեն Քոլոյանին, ով առաջին իսկ օրից մի շարք աշխատակիցների աշխատանքից հեռացնելու «ցանկությամբ» էր եկել. պարզվեց ոչ միայն այդ ցուցակում էի, այլ առաջիններից մեկն էի։
Ինձ հեռացնելու նպատակի մասին բարձրաձայնեց սեպտեմբերի կեսերին, առաջարկեց դիմում գրեմ, հեռանամ, ինչն, իհարկե, մերժվեց։ Մի քանի օր անց հերթական անգամ խոսք բացեց դիմում գրելու մասին, նորից մերժվեց։
Ինչ-որ իրավաբաններ կարծիք էին հայտնել, որ ես ըստ էության որևէ հետևանք չառաջացրած փաստաթղթի նախագիծ սխալ եմ կազմել, ինչի հիման վրա էլ նկատողություն տվեց։
Այդ նկատողությունը իմ «ընդդիմադիր» հայացքների, ըստ իր խոսքերի` «իրեն չպաշտպանելու» արձագանքն էր։
Ակնկալում էր, որ պետք է գովերգեմ Հանրային ռադիոյի աշխատակիցների սահմանադրական իրավունքները ոտնահարող հրամանը, աշխատակիցներին խուզարկելու նպատակը և այլն։
Առավելապես ագրեսիվ արձագանք էի ստանում, երբ վկայակոչում էի ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ Սահմանադրությունը, մարդու իրավունքների նկատմամբ հարգանքի անհրաժեշտությունը։
Հայաստանի և Արցախի նկատմամբ արհամարհական վերաբերմունքը և ատելությունը կարծես թե ընդունված է այդ ընտանիքում։
Թեման այսքանով չի ավարտվում, քանի որ հունվարի 1-ից տվյալ կառույցում չեմ աշխատում, իսկ թե ինչու, կպատմեմ շուտով, քանի որ վերոնշյալ անձի անօրինական գործողությունները արդյունքում չեմ աշխատում, բայց դա արդեն այլ դատական գործընթաց է, որով ակտի կայացումը հուսամ շատ չի ուշանա»։
