ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն իր բոլոր ջանքերը կենտրոնացնում է քաղաքական դաշտը մաքրելու վրա՝ 2026 թվականի ընտրություններում իր հաղթանակն ապահովելու համար, ասվում է Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի Համաշխարհային տնտեսության և միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտի (IMEMO) զեկույցում, հաղորդում է «ՌԻԱ Նովոստին»։
Փաստաթղթում նշվում է, որ Հայաստանում ներքաղաքական պայքարը շարունակվում է և ավելի ու ավելի կատաղի է դառնում հունիսի 7-ին նախատեսված հաջորդ խորհրդարանական ընտրությունների մոտենալուն ընդառաջ։
«Ակնհայտ է, որ դիմակայությունը միայն կսրվի 2026 թվականի առաջին կեսի ընտրարշավի ընթացքում։ Խորհրդարանական և արտախորհրդարանական ընդդիմության, սփյուռքի անցանկալի ներկայացուցիչների և Հայ Առաքելական Եկեղեցու (ՀԱԵ) ղեկավարության վրա ճնշումը 2025 թվականին աննախադեպ էր։ Փաշինյանը նույնիսկ անձնական վիրավորանքներ և սպառնալիքներ է ուղղել կաթողիկոսին և Հայ Եկեղեցու մի շարք բարձրաստիճան առաջնորդների։ Հայտնի գործարար Սամվել Կարապետյանի և նրա անձնական ու գործարար շրջանակի մի մասի նկատմամբ ճնշումները մեծապես կապված էին ՀԱԵ-ի վրա ճնշումների հետ», — նշվում է զեկույցում։
Հաշվետվության մեջ նաև նշվում է, որ Հայաստանի նախկին նախագահներ Ռոբերտ Քոչարյանը և Սերժ Սարգսյանն այժմ հետապնդվում են, իսկ նրանց ընտանիքի անդամների և մի շարք կողմնակիցների դեմ դատական գործընթացներ են ընթանում։
«Հետևաբար, Փաշինյանի թիմը իր բոլոր ջանքերն ու ռեսուրսները կենտրոնացնում է հանրապետությունում քաղաքական դաշտի լիակատար մաքրման վրա՝ 2026 թվականի ընտրություններում հաղթանակը երաշխավորելու համար։ Փաշինյանին անհրաժեշտ է համոզիչ, անվիճելի հաղթանակ՝ խորհրդարանում իր սահմանադրական մեծամասնությունը պահպանելու համար, ինչը նրան թույլ կտա առաջ շարժվել սահմանադրական բարեփոխումներով և շարունակել իր արտաքին քաղաքականության կուրսը, որն ուղղված է Միացյալ Նահանգների հետ մերձեցմանը և արագացված եվրոպական ինտեգրացիային», — կարծում է IMEMO թիմը։
Նշվում է նաև, որ փորձագետների կարծիքով, Փաշինյանի իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը, լուրջ մրցակցության բացակայության պայմաններում, 2026 թվականին ունի հաջողության բոլոր հնարավորությունները։
«Քաղաքական ուժերի ներկայիս հավասարակշռության հիմնական պատճառներից մեկը, կարծես, նախկին առաջնորդների բարձր բացասական վարկանիշներն են, ինչը նրանց խանգարում է ապահովել հանրապետության բնակչության զգալի մասի աջակցությունը։ Իշխող կուսակցությունը, այդ թվում՝ իր վարչական ռեսուրսների և երկրի տեղեկատվական տարածքում փաստացի մենաշնորհի միջոցով, թվում է, թե ընտրարշավի ակնհայտ ֆավորիտն է։ Կառավարության և ընդդիմության միջև ավանդական դիմակայությունից բացի, հարկ է նշել նաև երրորդ ուժի բացակայությունը, որը վաղուց պահանջված է Հայաստանում, և նոր, ականավոր և միավորող քաղաքական գործիչների բացակայությունը», — ընդգծվում է զեկույցում։
