Ի դեպ, արտաքին գործերի և միջազգային առևտրի նախարար Արարատ Միրզոյանը կրկին հակասել է Նիկոլ Փաշինյանին։
Միրզոյանը հայտարարել է, թե Ռուսաստանը Հայաստանի համար իրավական, տնտեսական, քաղաքական առումներով ավելին է քան ռազմավարական գործընկերը։ Այնինչ, օրեր առաջ Փաշինյանն ասում էր․
«Ռազմավարական գործընկերությունը պետք է նշանակի ռազմավարական գործընկերություն։ Եթե հիմա փաստաթղթում գրենք «ռազմավարական գործընկերություն», դուք կհարցնեք, թե ինչու 2022 թվականի սեպտեմբերին Ռուսաստանը և ՀԱՊԿ-ը չկատարեցին իրենց պարտավորությունները»։
Ավելին, արտգործնախարարի այս հայտարարությունը հակադրվում է ոչ միայն իր վերադասի կարծիքին, այլև Կառավարության 2026-31 թվականների ծրագրին, որտեղ հայ-ռուսական հարաբերությունները ներկայացվում են որպես վերափոխման ենթակա գործընկերություն, նախկին «ռազմավարական դաշինք» և «դաշնակցային հարաբերություններ»- ի փոխարեն։
Ուշագրավ պատկեր է ստացվում․ մինչ Փաշինյանը փորձում է բացատրել, թե ինչու Ռուսաստանն այլևս ռազմավարական գործընկեր չէ, նրա արտգործնախարարը հայտարարում է, որ Ռուսաստանը ավելին է, քան ռազմավարական գործընկերը։
Հարց է առաջանում՝ ո՞րն է Հայաստանի պաշտոնական արտաքին քաղաքական դիրքորոշումը՝ այն, ինչ գրված է Կառավարության ծրագրո՞ւմ, այն, ինչ ասում է վարչապետը, թե՞ այն, ինչ հայտարարում է արտաքին հարցերով և առևտրով զբաղվող գերատեսչության ղեկավարը։
Կամ գուցե խնդիրը շատ ավելի պարզ է․ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության պատասխանատուները դեռ չեն հասցրել միմյանց հետ համաձայնեցնել, թե այս շաբաթ Ռուսաստանին ինչպե՞ս է պետք անվանել։
