Քաղաքագետ Արա Պողոսյանը գրում է.
«Մեծ հաշվով համաձայն են Հարութ Սասունյանի հետ առ այն, որ Հայոց Ցեղասպանության փաստի ճանաչման անհրաժեշտությունը լայն առումով վերացել է աշխարհի հիմանական տերությունների կողմից ճանաչման, 20–ից ավել երկրների, տարբեր երկրների խորհրդարանների, քաղաքային խորհուրդների, միջազգային կազմակերպությունների կողմից ճանաչմամբ։
Ցավոք, ճանաչման գործընթացն արդեն որոշակի դեպքերում ո՛չ թե արդարության և պատմական ճշմարտության ճանաչման և բարոյական պարտքի կատարման պրոցես է, այլ քաղաքական նպատակահարմարություն, ինչը էապես փոխում է հայության նախնական նպատակի էությունը։
Հետևաբար ճանաչման գործընթացը պետք է կապիտալիզացվի և դառնա կոնկրետ շոշափելի և ընկալելի գործողությունների համալիր, որը լայն առումով Հայաստանի Հանրապետության համար կարող է լուծել նաև անվտանգային խնդիրներ։
Ես հավատում եմ, որ ժամանակն է, որպեսզի Սփյուռքը դառնա առնվազն այս հարցում մեր լոկոմոտիվը։
Հ․Գ․ Ի՞նչ աղետ է, երբ երկիր իշխող էլիտան տեղյակ չէ, թե ինչեր կարելի է անել «Փափուկ ուժի» (Soft power) միջոցով»։
