ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Մհեր Մելքոնյանի ֆեյսբուքյան գրառումը. «Մայրության ու մանկության պաշտպանությունը ցանկացած երկրի զարգացման մակարդակը չափող ամենազգայուն ցուցիչներից է։ Այն պետությունը, որը չի կարող ապահովել անվտանգ հղիություն, արժանապատիվ ծննդաբերություն և առողջ մանկություն, փաստացի վտանգի տակ է դնում իր վաղվա օրը։ Հետևաբար՝ մայրության և մանկության պաշտպանությունը չի կարող լինել երկրորդական կամ ձևական քաղաքական ուղղություն․ այն պետք է լինի պետական գերակա խնդիր։
Այսօր Հայաստանի առջև կանգնած լուրջ մարտահրավերներից մեկը վաղաժամ ծնունդների խնդիրն է, հատկապես մարզերում։ Վաղաժամ ծնված երեխաների կյանքը և առողջությունը անմիջականորեն կախված են բժշկական համակարգի կարողություններից՝ ժամանակակից սարքավորումներից, մասնագիտական պատրաստվածությունից և շտապ ու որակյալ բուժօգնությունից։ Ցավոք, մարզերում մենք ունենք բոլորովին այլ պատկեր։
Շատ մարզային ծննդատներ և բժշկական կենտրոններ զուրկ են ժամանակակից սարքավորումներից, որոնք կենսական նշանակություն ունեն վաղաժամ ծնված նորածինների խնամքի համար։ Նորածնային ինկուբատորների, շնչառական սարքերի, մոնիթորինգային համակարգերի բացակայությունը կամ հնացած լինելը լրջագույն ռիսկի է ենթարկում նոր կյանքի առաջին ժամերն ու օրերը։ Սա պարզապես տեխնիկական խնդիր չէ, սա մարդկային կյանքի գին ունի։
Բայց սարքավորումներն ինքնին չեն կարող լուծել խնդիրը, եթե չկա համապատասխան մասնագիտական ներուժ։ Մարզերում մանկաբարձ-գինեկոլոգների, նեոնատոլոգների, մանկական ռեանիմատոլոգների սուր պակաս կա։ Շատ մասնագետներ չեն ցանկանում կամ չեն կարող աշխատել մարզերում՝ ցածր աշխատավարձերի, սոցիալական երաշխիքների բացակայության և մասնագիտական աճի սահմանափակ հնարավորությունների պատճառով։ Արդյունքում՝ մարզաբնակ մայրերն ու երեխաները հայտնվում են անհավասար պայմաններում՝ միայն իրենց բնակության վայրի պատճառով։
Սա սոցիալական անարդարություն է և պետական քաղաքականության բացթողում։
Մայրությունն ու մանկությունը չեն կարող պաշտպանված լինել միայն մայրաքաղաքում։ Պետությունը պարտավոր է հավասար պայմաններ ստեղծել բոլոր քաղաքացիների համար՝ անկախ մարզից, համայնքից կամ սոցիալական վիճակից։
Մայրության և մանկության իրական պաշտպանությունը պահանջում է հստակ պետական քաղաքականություն՝ նպատակային ֆինանսավորում, մարզային ծննդատների վերազինում ժամանակակից սարքավորումներով, մասնագետների պատրաստման և մարզերում պահելու խրախուսման ծրագրեր, ինչպես նաև շարունակական վերահսկողություն և պատասխանատվություն։
Սա այն ոլորտն է, որտեղ անգործությունը չի ներվում։ Ամեն ուշացած որոշում կարող է արժենալ մարդկային կյանք։ Պետության ուժն ու պատասխանատվությունը սկսվում են հենց այստեղ՝ մոր և երեխայի պաշտպանությունից։ Եվ եթե մենք իսկապես մտածում ենք մեր երկրի ապագայի մասին, ապա այս հարցը պետք է լինի ոչ թե խոսքերի, այլ իրական գործողությունների կենտրոնում»։
