Արթուր Խաչիկյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.
Արմենիա-Գեյթ կամ ժողովրդավարության նոր հաղթանակ
Ինչպես հայտնի է, երկրները բաժանվում են մի քանի կարգի։ Կա առաջին կարգ, օրինակ՝ այնպիսի երկրներ, ինչպիսին ԱՄՆ-ն է, և կանք մենք, որոնց Արևմուտքում հավանաբար համարում են 4-րդ կարգի երկիր, որի վրա միջազգային իրավունքը և նույնիսկ տարրական պարկեշտության կանոնները չեն տարածվում։
2016 թվականին ԱՄՆ-ում հսկայական սկանդալ բռնկվեց. Դեմոկրատական կուսակցության ներկայացուցիչները, Հիլարի Քլինթոնի կողմնակիցները և համապատասխան ծառայությունները Թրամփին մեղադրեցին այն բանում, որ նա իր նախընտրական քարոզարշավի ընթացքում օգտվել է Ռուսաստանի գաղտնի աջակցությունից։ Թրամփը կտրականապես հերքեց այդ մեղադրանքները՝ օգտագործելով իր սիրելի «ֆեյք նյուզ» տերմինը, և չորս տարվա հետաքննությունից հետո հատուկ քննչական հանձնաժողովը նրա մեղքի ապացույցներ չգտավ։ Իր հերթին, Թրամփի թիմը և նրա ազգային հետախուզության տնօրեն Թուլսի Գաբարդը 2025 թվականին նախագահ Օբամային մեղադրեցին պետական դավաճանության և դավադրության մեջ՝ կեղծ փաստաթղթերի հիման վրա այդ մեղադրանքները սարքելու համար։
Այս միջադեպի կոնկրետ մանրամասները ուղղակի կապ չունեն Հայաստանի հետ, բայց բուն սկզբունքը շատ կարևոր է. ոչ մի արտաքին ուժ իրավունք չունի միջամտել ինքնիշխան պետությունում անցկացվող ընտրություններին։ Սա միջազգային իրավունքի և ինքնիշխանության կոպտագույն խախտում է։ Եվ եթե դա տեղի է ունենում «առաջին կարգի» երկրներում, ապա հանգեցնում է սկանդալի։
Բայց, ինչպես պարզվում է, երբ միջամտությունը տեղի է ունենում «չորրորդ» կարգի երկրներում, ինչպիսին, օրինակ, մենք ենք, ապա այստեղ ոչ մի անպարկեշտ բան չկա։ Ընտրություններին միջամտությունը կարող է լինել ոչ միայն գաղտնի, այլև կատարելապես բացահայտ և պաշտոնական, և արվել հենց այդ երկրի կառավարության խնդրանքով։ Եվ ոչ ոք չի քաշվի այդ երկիր լցնել 25 միլիոն եվրո, աչք փակել դրանց վրա և բացահայտ խրախուսել ձերբակալությունները, ծեծը, տեռորը, քաղաքական կուսակցությունների և լրատվամիջոցների փակումը, ոչ ոք չի անհանգստանա խոսքի ազատության, ժողովրդավարության և մարդու իրավունքների համար։ Այս ամենը կարելի է հանգիստ անել օրը ցերեկով և ողջ «քաղաքակիրթ» աշխարհի աչքի առաջ։ Հայտարարելով՝ «Մենք միջամտում ենք, որպեսզի ուրիշները չմիջամտեն»։
Զանգեզուրի միջանցքի անցկացումը ևս մեկ հարված էր Հայաստանի ինքնիշխանությանը։ Նրա ընտրություններին արտաքին միջամտության բացահայտ հայտարարված արշավը հաջորդ հարվածն էր։ Էլ չասած այն մասին, որ Հայաստանը կառավարում է հարևան պետության ղեկավարը՝ հրահանգներ տալով Երևանում իր դեսպանատանը։
Առաջարկում ենք բոլոր նրանց, ովքեր օգտագործում են այնպիսի բարդ բառեր, ինչպիսին «ինքնիշխանությունն» է, գոնե ինչ-որ բան փնտրել ինտերնետում։ Ինչ ասես՝ կա, բայց ինքնիշխանություն մենք արդեն բոլորովին չունենք։
