Ադրբեջանի և Հայաստանի միջև խաղաղության գործընթացը ընթանում է համակարգված, հետևողականորեն և, ամենակարևորը՝ առանց որևէ արտաքին միջամտության։

Կողմերը սկսել են լսել միմյանց. իրադարձություններն ու հայտարարությունները դառնում են հետևողական՝ բարիդրացիության և փոխըմբռնման նկատմամբ հստակ հանձնառությամբ։ Այս մասին գրել է ադրբեջանական Minval-ը։

«Ավելին, խաղաղության համաձայնագրերի իրականացման ընդհանուր գործընթացին միացել է ոչ պակաս կարևոր բաղադրիչ՝ հանրային դիվանագիտությունը։

Անցած կեսօրին հայկական մեդիառեսուրսները ողողված էին վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի և հոգևորականների հանդիպման մասին հաղորդագրություններով։ Վարչապետի հրավերն ընդունած ութ հոգեւորականների թվում էր նաեւ Արցախի թեմի առաջնորդը։

Նայելով Վովաևիչի կողմից հրավիրված հոգևորականներին՝ առաջանում է ողջամիտ հարց. ինչո՞ւ է նրանց մեջ «արցախցի» հոգևորականը։

Ինչպես կարող է Բաքուն վստահել Հայաստանի ղեկավարությանը, եթե այդ «խաղաղասեր» Հանրապետության վարչապետի աշխատասենյակում նստած է այսպես կոչված Արցախյան Եկեղեցու Գլուխը։

Վարչապտը սեղմում է եպիսկոպոս Վրթանեսի ձեռքը, խոնարհվում նրա առջև և ցուցակագրվում որպես վարչապետի հրավիրված հյուրերից մեկը. այստեղ սխալ կամ թյուրիմացություն չկա։

Այսպիսով, ի՞նչ է նշանակում Հայաստանի կողմից Ղարաբաղը որպես Ադրբեջանի անբաժանելի մաս ճանաչելը, եթե Փաշինյանը նման հարգանք է ցուցաբերում «անջատողական շարժման ներկայացուցչի» (չակերտները՝ մեր կողմից) նկատմամբ։ Ինչի՞ համար է արվում այս քայլը։

Կամ Փաշինյանը կրկին վախենում է եկեղեցուց եւ ընտրություններից առաջ ընտրազանգվածի մի մասը կորցնելու սպառնալիքից, կամ չի հասկանում, որ նման պատասխանատու պահին նման գործողությունները կարող են հակառակ արդյունքը ստանալ, ընդ որում ՝ ոչ միայն Բաքվի կողմից, այլեւ հենց Հայաստանում»։