Քաղաքագետ Արա Պողոսյանը գրում է․
«Վերջին ժամանակներս ակտիվացել են խոսակցությունները՝ բնականաբար նաև գործնական քայլերը, Քաթարից Սաուդյան Արաբիայի, Հորդանանի, Սիրիայի տարածքով բնական գազը դեպի Թուրքիա հասցնելու և Թուրքիայից Եվրոպա արտահանելու մասին։
Սա Թուրքիայի համար ռազմավարական նշանակության քայլ է, էներգետիկ հաբ դառնալու իր ռազմավարության շրջանակներում։
Այս պրոեկտի շրջանակում բախվում են Թուրքիայի և Իսրայելի շահերը։ Իսրայելը տարածաշրջանային նման նախագծից դուրս մնալով կարող է հայտնվել ինչպես մեկուսացման, այնպես էլ ազդեցության առումով նեղ վիճակում, իսկ դա իսրայելական քաղաքական էլիտաները թույլ չեն տա։ Իսկ Թուրքիայի համար կարևոր է այս նախագիծը, քանի որ այն Թուրքիային կդարձնի տարածաշրջանային էներգետիկ և լոգիստիկ գերտերություն, առանց որի կարգելափակվեն տարածաշրջանից էներգետիկ ռեսուրսների արտահանումը դեպի վճարունակ շուկաներ։
ԱՄՆ–Իրան հակամարտության ակտիվ փուլը ցույց տվեց, որ Հորմուզի նեղուցը Իրանի համար դարձավ ռազմավարական ազդեցության լծակ, որից առավելագույնս փորձեց օգտվել Իրանը։ Թուրքիան ձգտում է ստեղծել սեփական «Հորմուզի նեղուցը», որը ապագայում կհամալրի Թուրքիայի անվտանգային համակարգի գործիքակազմը։
Ինչպես արդեն նշեցի, այս գործիքը մարտահրավեր է Իսրայելի համար, հետևաբար Թուրքիա-Իսրայել հնարավոր դիմակայության խորքում ազդեցություններն ու հակազդեցություններն են, որոնք ապագայում կապահովեն որևէ պետության հեգեմոնիան տարածաշրջանում։
Դիմակայությունը կշարունակվի երկու հնարավոր սցենարով՝ մեկի բացարձակ գերիշխանության հաստատմամբ, կամ ռազմավարական բալանսի հաստատմամբ»։
