Անհավատալին իհարկե այն չէ, ինչ նա նկարագրում է: Անհավատալի չէ այն պարզ պատճառով, որ խոշոր հաշվով բազմաթիվ են պատմական նախադեպերը, երբ միմյանց հետ արյունալի բախման մեջ գտնված երկրներ ու ժողովուրդներ ի վերջո եկել են խաղաղության՝ կարճ, կամ երկար ճանապարհով, քաղաքական և աշխարհաքաղաքական տարբեր գործոնների և «հովանավորների» բերումով, բայց եկել են խաղաղության: Հետևաբար անհավատալի չէ, որ կարող են դրան մոտ լինել նաև Հայաստանն ու Ադրբեջանը: Ընդ որում՝ լինել մոտ, որովհետև խաղաղության մասին խոսելն այսօր միամտություն է մի շարք պատճառներով, ու Փաշինյանը դա գիտե ամենից լավ:
Եվ թերևս հենց դրանից ելնելով նաև, անհավատալին այն է, որ ներկայիս հանգրվանում Նիկոլ Փաշինյանը մրցանակ է ստանում՝ սրան հասցրած ճանապարհի համար առնվազն քաղաքական պատասխանատվության ենթարկված լինելու փոխարեն: Նիկոլ Փաշինյանի արձանագրած «անհավատալիության» տողատակում հենց սա է՝ որ պատերազմի պարտությունից, Արցախի լիակատար հայաթափումից ու կորստից, Հայաստաննի պետական քաղաքականությունն ադրբեջանական նարատիվներին ենթարկեցնելուց հետո նա շարունակում է մնալ Հայաստանի քաղաքական թիվ մեկ պաշտոնյա: Ու հավակնում է առաջիկա ընտրական պրոցեսում պահպանել այդ կարգավիճակը:
Իսկ դա իսկապես անհավատալի է: Ու կարծես թե դրա նախադեպերն են, որ բացակայում են միջազգային պատմության մեջ»:
