Հաշվե՞լ եք, թե որքան մարդ է մտահոգ գյուղմթերքի արտահանման սահմանափակումների հետեւանքով առաջացող խնդիրներից, եւ որքան մարդ է գոհ, որ երեւանյան շուկաներում ու սուպերմարկետներում նկատելի էժան են այդ մթերքները: Այս մասին գրել է քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանը։
«Մինչդեռ հաշվել կարծում եմ արժե: Իսկ դա ոչ միայն թվաբանություն է կամ վիճակագրություն, այլ՝ քաղաքականություն:
Եվ երբ հաշվենք հարաբերակցությունը՝ մտահոգների ու դժգոհների, այդ ժամանակ գուցե քաղաքականության համատեքստում այլ բովանդակություն կկառուցենք Փաշինյանի եւ Մոսկվայի հարաբերության մասին, քան ընդունված «գուժականը»:
Եթե այդ հարաբերությունը մինչեւ հիմա որեւէ բան գուշել կամ գուժում է, ապա հաստատ ոչ Փաշինյանի քաղաքական դիրքերի համար: Սա ես ներկայացնում եմ արդեն 3-4 տարի: Եվ ներկայացնում եմ ոչ թե դավադրապաշտական գուշակությամբ, այլ մատուցելով դրա քաղաքական տրամաբանությունը, թե ինչու եւ ինչ է պետք Ռուսաստանին, եւ ինչու եւ ինչ է պետք՝ Փաշինյանին: Իսկ, թե ինչ է պետք Հայաստանին, այս շրջանակում այդքան էլ չի հետաքրքրում թե Փաշինյանին, թե Ռուսաստանին:
Որ Ռուսաստանին չի հետաքրքրում, նորմալ է, ինչպես ցանկացած աշխարհաքաղաքական կենտրոնի: Հայաստանի մասին պետք է մտածի Հայաստանի կառավարող ուժը, ոչ թե որեւէ աշխարհաքաղաքական կենտրոն: Փաշինյանն իհարկե հիմա չունի Հայաստանի մասին մտածելու հնարավորություն եւ ցանկություն: Հնարավորություն չունի անգամ ամենամեծ ցանկությունն ունենալու դեպքում:
Հարցն այն է, որ պետք է Հայաստանում ձեւավորվի Հայաստանի օրակարգի հանրային համակարգը: Դա ձեւավորված չէ: Այդտեղ է խնդիրը: Եվ ես այդ հանգամանքն ու տրամաբանությունն եմ նշմարում այսօր առաջատար ընդդիմության խոսույթում, ինչում տեսնում եմ հույս եւ հնարավորություն՝ իրավիճակ փոխելու հեռանկարի իմաստով: Բայց այստեղ շատ կարեւոր է լինելու փոխել նաեւ հայ-ռուսական հարաբերության վերաբերյալ հանրային օրակարգի պարադիգմը, իշխանության խաղարկող հակառուսականության հանդիպման չընկնել այսպես ասած ռուսամետության ծուղակը: Որովհետեւ իրական քաղաքականությունն այդ ամենի մեջտեղում է, որ ունի ձեւակերպման կարիք»,-գրել է նա։
